То туфи шавқ ту андохта ҷон дар тани шамъ

تا تف شوق تو انداخته جان در تن شمع

Шарар аз риштаи хеши сет ба пероҳани шамъ

شرر از رشته خویش ست به پیراهن شمع

Ҷон ба номӯси диҳӣ чанд фароҳам шуда анд

جان به ناموس دهی چند فراهم شده اند

Вар на худ бо ту чаҳ бӯда сети раги гардани шамъ ?

ور نه خود با تو چه بوده ست رگ گردن شمع؟

Маҷмаъӣ аз дил ва ҷонаст ба гирд дар дӯст

مجمعی از دل و جانست به گرد در دوست

Тӯдае аз пару боли сет ба пиромни шамъ

توده ای از پر و بال ست به پیرامن شمع

Рӯзам аз тирагии он васвасаи резад ба назар

روزم از تیرگی آن وسوسه ریزد به نظر

Ки шаби тор ба ҳангоми фурӯи мурдани шамъ

که شب تار به هنگام فرو مردن شمع

Бе ту аз хеш чаҳ гӯям ки ба базми тарабам

بی تو از خویش چه گویم که به بزم طربم

Пардаи гӯши гул аФгор шуд аз шевани шамъ

پرده گوش گل افگار شد از شیون شمع

Нозами он ҳасан ки дар ҷилваи з шӯҳрат бошад

نازم آن حسن که در جلوه ز شهرت باشد

Хотрошўби гулу қоидаи брҳмзни шамъ

خاطرآشوب گل و قاعده برهمزن شمع

Барнатобад з батон ҷилваи гирифтор касе

برنتابد ز بتان جلوه گرفتار کسی

Субҳро карда ҳаводории гули душмани шамъ

صبح را کرده هواداری گل دشمن شمع

Май гудозами нафасӣ бешарару шуълау дӯд

می گدازم نفسی بی شرر و شعله و دود

Доғи он сӯзи ниҳонам ки набошад фани шамъ

داغ آن سوز نهانم که نباشد فن شمع

Вақти ороиш айвон баҳораст ки боз

وقت آرایش ایوان بهارست که باز

Кӯҳ аз ҷӯши гулу лола буд маъдани шамъ

کوه از جوش گل و لاله بود معدن شمع

Ғолиб аз ҳастӣ хеши сети азобӣ ки марост

غالب از هستی خویش ست عذابی که مراست

Ҳам зи худ хори ғами овехта дар домани шамъ

هم ز خود خار غم آویخته در دامن شمع