Ба поёни муҳаббати ёд май орми замонӣ ро

به پایان محبت یاد می آرم زمانی را

Ки дили аҳди вафои нобастаи доми длстонӣ ро

که دل عهد وفا نابسته دام دلستانی را

Фусунии кӯ ки бар ҳоли ғарибии дил ба дарди орад

فسونی کو که بر حال غریبی دل به درد آرد

Бдондишӣ ба андӯҳи азизони шодмонӣ ро

بداندیشی به اندوه عزیزان شادمانی را

Иҷозат дод пешаши як ду ҳарф аз дард дил гуфтам

اجازت داد پیشش یک دو حرف از درد دل گفتم

Пас аз дерӣ ки бар худ арза додам достонӣ ро

پس از دیری که بر خود عرضه دادم داستانی را

Ҷаҳони ҳеҷ сет бо ваии лоҷарами зинҳо чаҳ андешад

جهان هیچ ست با وی لاجرم زینها چه اندیشد

Гирифтам каз фиғонами дили зи ҳам пошади ҷаҳонӣ ро

گرفتم کز فغانم دل ز هم پاشد جهانی را

Надорам тоби забти роз ва май тарсами зи расвоӣ

ندارم تاب ضبط راز و می ترسم ز رسوایی

Магар ҷӯям зи баҳри ҳамзабонӣ безабонӣ ро

مگر جویم ز بهر همزبانی بی زبانی را

Кушоди шасташ аз сустӣ надорад дилнишини тирӣ

گشاد شستش از سستی ندارد دلنشین تیری

Магар бар ман гуморд осмони зӯрин камоне ро

مگر بر من گمارد آسمان زورین کمانی را

Биё дар гулшани бахтам ки дар ҳар гӯша бинмоем

بیا در گلشن بختم که در هر گوشه بنمایم

зи ҷӯши лолау гул дар ҳино пой хазоне ро

ز جوش لاله و گل در حنا پای خزانی را

Камоли дарди дили асли сет дар таркиби инсонӣ

کمال درد دل اصل ست در ترکیب انسانی

Ба хӯн оғиштаанд , андари бен ҳар мӯии ҷонӣ ро

به خون آغشته اند، اندر بن هر موی جانی را

Хӯрам хавф аз ту бе ҳади лекин аз зорӣ чаҳ кам гардад

خورم خوف از تو بی حد لیکن از زاری چه کم گردد

Агар шуд Зуҳраи обу баради аҷзои фиғонӣ ро

اگر شد زهره آب و برد اجزای فغانی را

Ба шаҳр аз дӯсти баъд аз рӯзгорӣ ёфтам ғолиб

به شهر از دوست بعد از روزگاری یافتم غالب

зи унвони хаттӣ каз роҳ давр омад нишоне ро

ز عنوان خطی کز راه دور آمد نشانی را