Ҳам ба олами зи аҳли олам бар канор афтода ам
هم به عالم ز اهل عالم بر کنار افتادهام
Чун эмоми сбҳаҳи берун аз шумор афтода ам
چون امام سبحه بیرون از شمار افتادهام
Резам аз васфи рахти гулро шарар дар перҳан
ریزم از وصف رخت گل را شرر در پیرهن
Оташи рашкам ба ҷони навбаҳор афтода ам
آتش رشکم به جان نوبهار افتادهام
намефишонам бол ва дар банд раҳоӣ нестам
میفشانم بال و در بند رهایی نیستم
Тоири шавқам ба доми интизор афтода ам
طایر شوقم به دام انتظار افتادهام
Кору бори мавҷ бо баҳраст худдории мҷўӣ
کار و بار موج با بحر است خودداری مجوی
Дар шикасти хештан беихтиёр афтода ам
در شکست خویشتن بیاختیار افتادهام
Сар ба сар миност аҷзоем чу кӯҳ аммо ҳануз
سر به سر میناست اجزایم چو کوه اما هنوز
Барнамеи хезами зи баси сангини хумор афтода ам
برنمیخیزم ز بس سنگین خمار افتادهام
Ҳар шикасти устихонами хандае дандон намост
هر شکست استخوانم خندهای دنداننماست
Рози ғамро бахя эй бар рӯй кор афтода ам
راز غم را بخیهای بر روی کار افتادهام
Ҳам зи ман тарзи ошноӣ ъшқбозон гашта Эй
هم ز من طرز آشنای عشقبازان گشتهای
Ҳам зи ту ошиқи кашонро роздор афтода ам
هم ز تو عاشقکشان را رازدار افتادهام
То зи мастӣ май занӣ бар турбати ағёри гул
تا ز مستی میزنی بر تربت اغیار گل
Хештанро ҳамчуи оташ дар мазор афтода ам
خویشتن را همچو آتش در مزار افتادهام
Як ҷаҳон маънӣ танумандаст аз паҳлавии ман
یک جهان معنی تنومندست از پهلوی من
Чун қалам ҳар чанд дар зоҳир назор афтода ам
چون قلم هر چند در ظاهر نزار افتادهام
Ҷон ба ғам май бозам ва май нолам аз ҷаври сипеҳр
جان به غم میبازم و مینالم از جور سپهر
Ваа ки ҳам бднқшм ва ҳам бдқмор афтода ам
وه که هم بدنقشم و هم بدقمار افتادهام
Киштӣ бе нохдоими саргузашт ман мапурс
کشتی بیناخدایم سرگذشت من مپرس
Аз шикасти хеш бар дрёкнор афтода ам
از شکست خویش بر دریاکنار افتادهام
Нотавонии маҳв ғам карда сети аҷзои маро
ناتوانی محو غم کردهست اجزای مرا
Дар паранд нолаи нақши зарнигор афтода ам
در پرند ناله نقش زرنگار افتادهام
Рафта аз хамёзаам бар боди номӯси чаман
رفته از خمیازهام بر باد ناموس چمن
Чоки андари хирқаи субҳи баҳор афтода ам
چاک اندر خرقه صبح بهار افتادهام
Аз равониҳои табъами ташна хӯнаст даҳр
از روانیهای طبعم تشنه خون است دهر
Обами об аммо ту гӯйии хушгувор афтода ам
آبم آب اما تو گویی خوشگوار افتادهام
Ин ҷавоби он ғазали ғолиб ки соиб гуфта аст
این جواب آن غزل غالب که صائب گفته است
« дар намӯд нақшҳо беихтиёр афтодаам »
«در نمود نقشها بیاختیار افتادهام»