Онам ки лаби замзама Фрсоӣ надорам

آنم که لب زمزمه فرسای ندارم

Дар ҳалқаи савҳони нафасон ҷой надорам

در حلقه سوهان نفسان جای ندارم

Хомӯшам ва дар дили зи малолам асарӣ нест

خاموشم و در دل ز ملالم اثری نیست

Срҷўши гудози нафасам лой надорам

سرجوش گداز نفسم لای ندارم

Худ ришта занад мавҷи гуҳар гарчи ман акнӯн

خود رشته زند موج گهر گرچه من اکنون

Ҷузи раъша ба даст гҳромоӣ надорам

جز رعشه به دست گهرآمای ندارم

Ларзад зи фурӯи рехтанаши хома дар иншо

لرزد ز فرو ریختنش خامه در انشا

Он нест ки ҳарфӣ ҷгролоӣ надорам

آن نیست که حرفی جگرآلای ندارم

Нози ту фаровон буду сабри ман андак

ناز تو فراوان بود و صبر من اندک

Ту дасту дилии дорӣ ва ман пой надорам

تو دست و دلی داری و من پای ندارم

Бигзор ки аз роҳ нишинон ту бошам

بگذار که از راه نشینان تو باشم

Пое ки шавад марҳала паймоӣ надорам

پایی که شود مرحله پیمای ندارم

Хошоки марои тоби шарар чеҳра фурӯзаст

خاشاک مرا تاب شرر چهره فروزست

Дар ҷилваи сипос аз чаман орой надорам

در جلوه سپاس از چمن آرای ندارم

Бе бодаи хиҷолати кашам аз боди баҳорӣ

بی باده خجالت کشم از باد بهاری

Субҳи сету дами ғолия андоӣ надорам

صبح ست و دم غالیه اندای ندارم

Воъизи дами гирои худ орад ба масофам

واعظ دم گیرای خود آرد به مصافم

Гӯйии дили худкома худрой надорам

گویی دل خودکامه خودرای ندارم

Ғолиби сару корам ба гадоӣ ба Карим аст

غالب سر و کارم به گدایی به کریم است

Гар вояи ман дайр расад вой надорам

گر وایه من دیر رسد وای ندارم