Бе пардагии маҳшари расвои хешам
بی پردگی محشر رسوایی خویشم
Дар пардаи як халқи тамошоеи хешам
در پرده یک خلق تماشایی خویشم
Нақш ба замири омадаи нақши тарозам
نقش به ضمیر آمده نقش طرازم
Ҳошо ки буд даъвии пайдоеи хешам
حاشا که بود دعوی پیدایی خویشم
Неи ҷилваи нозӣ на туфи барқи итобӣ
نی جلوه نازی نه تف برق عتابی
ӯ фориғ ва ман доғи шикебеи хешам
او فارغ و من داغ شکیبایی خویشم
Дар кашмакаши гиряи зи ҳам рехти вуҷӯдам
در کشمکش گریه ز هم ریخت وجودم
Ҳар қатраи фурӯи хонда ба ҳамтои хешам
هر قطره فرو خوانده به همتایی خویشم
Завқи лаби нӯшин ки омехта бо ҷон
ذوق لب نوشین که آمیخته با جان
Кин моя дар андоз ҷгрхоиии хешам ?
کاین مایه در انداز جگرخایی خویشم؟
Осӯдагӣ аз хас ки ба тобии з миён рафт
آسودگی از خس که به تابی ز میان رفت
Чун шамъ дар оташи зи тавонои хешам
چون شمع در آتش ز توانایی خویشم
Торӣ шуда аз заъф саропоем ва акнӯн
تاری شده از ضعف سراپایم و اکنون
Аз гиря ба банди гҳромоиии хешам
از گریه به بند گهرآمایی خویشم
Бо буии ту ҷавлони сабки хезии шавқам
با بوی تو جولان سبک خیزی شوقم
Дар кӯии ту меҳмони гарони поеи хешам
در کوی تو مهمان گران پایی خویشم
Арзи ҳунарам зард кунад рӯй ҳарифон
عرض هنرم زرد کند روی حریفان
Маҳтоби кафи дасти тамошоеи хешам
مهتاب کف دست تماشایی خویشم
Ғолиби зи ҷафои нафаси гарм чаҳ нолӣ ?
غالب ز جفای نفس گرم چه نالی؟
Пиндор ки шамъи шаби танҳои хешам
پندار که شمع شب تنهایی خویشم