намерибоем бӯсау арз надомат ме кунам

می‌ربایم بوسه و عرض ندامت می‌کنم

Ихтироъӣ чанд дар одоб суҳбат ме кунам

اختراعی چند در آداب صحبت می‌کنم

Нотавонам барнатобам садама лек аз фарти оз

ناتوانم برنتابم صدمه لیک از فرط آز

То дроўизд ба ман изҳор тоқат ме кунам

تا درآویزد به من اظهار طاقت می‌کنم

Гӯйӣ аз душвории ғами андакӣ дониста аст

گویی از دشواری غم اندکی دانسته است

намекашад беҷурм ва медонад мурувват ме кунам

می‌کشد بی‌جرم و می‌داند مروت می‌کنم

Дар тапиш ҳар зарра аз хоками сувидоӣ дил аст

در تپش هر ذره از خاکم سویدای دل است

Ҳарчӣ аз ман рафт ва ҳам бар хеш қисмат ме кунам

هرچه از من رفت و هم بر خویش قسمت می‌کنم

Ғофилам зон печу тоби ғусса каз ғам дар дил аст

غافلم زان پیچ و تاب غصه کز غم در دل است

Дили шикофи оҳӣ ба умед фароғат ме кунам

دل شکاف آهی به امید فراغت می‌کنم

Сангу хишт аз масҷиди вайрона май орм ба шаҳр

سنگ و خشت از مسجد ویرانه می‌آرم به شهر

Хонае дар кӯии тарсоён иморат ме кунам

خانه‌ای در کوی ترسایان عمارت می‌کنم

Кардаам имони худро дастмузди хештан

کرده‌ام ایمان خود را دستمزد خویشتن

Май тарошами пайкар аз санг ва ибодат ме кунам

می‌تراشم پیکر از سنگ و عبادت می‌کنم

Чашми бади даври илтифотӣ дар хаёл оварда ам

چشم بد دور التفاتی در خیال آورده‌ام

Ҳарчӣ душман мекунад бо дӯст нисбат ме кунам

هرچه دشمن می‌کند با دوست نسبت می‌کنم

Дастгоҳ гул фишониҳои раҳмат дида ам

دستگاه گل‌فشانی‌های رحمت دیده‌ام

Ханда бар бе баррагии тавфиқ тоъат ме кунам

خنده بر بی‌برگی توفیق طاعت می‌کنم

Занги ғами зи ойӣнаи дили ҷуз ба менатавон задуд

زنگ غم ز آیینه دل جز به می نتوان زدود

Дардам аз даҳраст ва бо соқӣ шикоят ме кунам

دردم از دهر است و با ساقی شکایت می‌کنم

Ғолибами ғолиби ҳам ойин барнатобам дар сухан

غالبم غالب هم آیین برنتابم در سخن

Базм бар ҳам май занами чандон ки хилват ме кунам

بزم بر هم می‌زنم چندان که خلوت می‌کنم