Бодаи мшкбўии мо беду канори кишти мо

باده مشکبوی ما بید و کنار کشت ما

Кавсару слсбили мо тӯбои мо биҳишти мо

کوثر و سلسبیل ما طوبی ما بهشت ما

Бас ки ғам ту бӯдааст таъбия дар сиришти мо

بس که غم تو بوده است تعبیه در سرشت ما

Нусхаи фитна май баради чархи зи сарнавишти мо

نسخه فتنه می برد چرخ ز سرنوشت ما

Ҳасрати васл аз чаҳ рӯ чун ба хаёл сархушем

حسرت وصل از چه رو چون به خیال سرخوشیم

Абр агар боистад бар лаб ҷӯаст кишти мо

ابر اگر بایستد بر لب جوست کشت ما

Нури хиради зи огаҳии хоҳиши тан падед кард

نور خرد ز آگهی خواهش تن پدید کرد

Сарфи зи қавми дӯзах сет наУмия дар биҳишти мо

صرف ز قوم دوزخ ست نامیه در بهشت ما

Ин ҳама аз итоби ту эминӣ аду чарост ?

این همه از عتاب تو ایمنی عدو چراست؟

эй ба бадӣу нохушии хуии ту сарнавишти мо

ای به بدی و ناخوشی خوی تو سرنوشت ما

Бардаи сад арбаъӣн ба сар , бар сари сад ҳазор хам

برده صد اربعین به سر، بر سر صد هزار خم

Гар бунаӣ дар офтоб , бода чакад зи хишти мо

گر بنهی در آفتاب، باده چکد ز خشت ما

Бехатар аз худии бро , лаб ба « анои алснм » гшо

بی خطر از خودی برآ، لب به «انا الصنم » گشا

Шеваи гир ва дор нест дар куниши кунишати мо

شیوه گیر و دار نیست در کنش کنشت ما

Бода агар буд ҳароми базлаи хилоф шаръ нест

باده اگر بود حرام بذله خلاف شرع نیست

Дил нанаҳй ба хуби мо , таъна мазан ба зишти мо

دل ننهی به خوب ما، طعنه مزن به زشت ما

Гуфт ба ҳукми ҳасратии ғолиби хастаи ин ғазал

گفت به حکم حسرتی غالب خسته این غزل

Шод ба ҳеҷ мешавад табъи вафои сиришти мо

شاد به هیچ می شود طبع وفا سرشت ما