Чун шамъ равад шаби ҳамаи шаби дӯди зи сармон

چون شمع رود شب همه شب دود ز سرمان

Зини гӯнаи крои рӯз ба сар рафт ? магармон

زین گونه کرا روز به سر رفت؟ مگرمان

Озари бпрстиму рух аз шуъла нтобем

آذر بپرستیم و رخ از شعله نتابیم

эй хонда ба сӯии худ азин роҳгзрмон

ای خوانده به سوی خود ازین راهگذرمان

Дар ишқи ту зарби алмисли роҳрўоним

در عشق تو ضرب المثل راهروانیم

Бигзор ба раҳи хуфта ва аз беша мабармон

بگذار به ره خفته و از بیشه مبرمان

Аз бе хурдии кӯии туро хулд шимурдем

از بی خردی کوی ترا خلد شمردیم

Чунаст ки дар кӯии ту раҳ нест дигармон

چونست که در کوی تو ره نیست دگرمان

Мастем биёи тани зану лаб бар лаби мо на

مستیم بیا تن زن و لب بر لب ما نه

Ҳошо ки буд тафриқаи лаби зи шукрмон

حاشا که بود تفرقه لب ز شکرمان

Тӯли шаби ҳиҷрон буд андари ҳақи мо хос

طول شب هجران بود اندر حق ما خاص

Аз ҳмнФсон кас нашносад ба саҳармон

از همنفسان کس نشناسد به سحرمان

Беваҷҳ май ошуфта ва хорем бдои мо

بی وجه می آشفته و خواریم بدا ما

Дар майкада аз мо нстоннд агармон

در میکده از ما نستانند اگرمان

Аз арзиши мо бе ҳунарони мондаи шигифтӣ

از ارزش ما بی هنران مانده شگفتی

Дар банд ғам андохта гардун ба ҳунармон

در بند غم انداخته گردون به هنرمان

Чун тозагии ҳавсила хеш надонад

چون تازگی حوصله خویش نداند

Донад ки буд нола ба умеди асармон

داند که بود ناله به امید اثرمان

Ғолиб чаҳ зиёни нола агар грмрўӣ кард

غالب چه زیان ناله اگر گرمروی کرد

Сӯзӣ ба дили андар нау доғӣ ба ҷигармон

سوزی به دل اندر نه و داغی به جگرمان