Хуши вақти асирӣ ки баромади ҳаваси мо

خوش وقت اسیری که برآمد هوس ما

Шуд рӯзи нахустин , сабади гули қафаси мо

شد روز نخستین، سبد گل قفس ما

Маҳтоби нмксор буд бодаи мо ро

مهتاب نمکسار بود باده ما را

эй бемаза бе рӯй ту базми ҳаваси мо

ای بی مزه بی روی تو بزم هوس ما

Ҳайрат зада ҷилва найранг хаёлем

حیرت زده جلوه نیرنگ خیالیم

Ойӣна мадоред ба пеши нафаси мо

آیینه مدارید به پیش نفس ما

Овозаи шаръ аз сари Мансур баланд аст

آوازه شرع از سر منصور بلند است

Аз шбрўии мости шикваи асаси мо

از شبروی ماست شکوه عسس ما

Вақти сет ки хӯни ҷигар аз дард баҷушад

وقت ست که خون جگر از درد بجوشد

Чандон ки чакад аз мижаи додраси мо

چندان که چکد از مژه دادرس ما

эй бехабар аз нестӣу завқи фироқаш

ای بی خبر از نیستی و ذوق فراغش

Дар перҳан мо набӯд хору хаси мо

در پیرهن ما نبود خار و خس ما

Дар даҳри фурӯрафта лиззат натавон буд

در دهر فرورفته لذت نتوان بود

Бар қанд на бар шаҳд нишинад магаси мо

بر قند نه بر شهد نشیند مگس ما

Тӯли сафари шавқ чаҳ пурсӣ ? ки дар ин роҳ

طول سفر شوق چه پرسی؟ که در این راه

Чун гирди фурӯи рехти садо аз ҷараси мо

چون گرد فرو ریخت صدا از جرس ما

Ҳурони биҳиштӣ ки надоранд гулобӣ

حوران بهشتی که ندارند گلابی

Бар хеш фишонанд гудози нафаси мо

بر خویش فشانند گداز نفس ما

Ҳар ҷои Роми сангии сети даровардаи сари хеш

هر جا رم سنگی ست درآورده سر خویش

Дар банди барӯмандии нахли ҳаваси мо

در بند برومندی نخل هوس ما

Бошад ки бад-ӣни сояу сарчашмаи гроинд

باشد که بدین سایه و سرچشمه گرایند

Ёрон азизанд гуруҳеи зи пас мо

یاران عزیزند گروهی ز پس ما

Хурсандӣ ғолиб набӯд зини ҳамаи гуфтан

خرسندی غالب نبود زین همه گفتن

Якбор бифармоӣ ки эй ҳечкас мо

یکبار بفرمای که ای هیچکس ما