Бас ки лабрезаст зи андӯҳи ту сар то пои ман

بس که لبریزست ز اندوه تو سر تا پای من

Нола май равед чу хори моҳӣ аз аъзои ман

ناله می روید چو خار ماهی از اعضای من

Масти дардами созу барги антъошм нола аст

مست دردم ساز و برگ انتعاشم ناله است

Бе шикастани брнёиди бода аз минои ман

بی شکستن برنیاید باده از مینای من

Фаслӣ аз боби шикасти ранг иншо карда ам

فصلی از باب شکست رنگ انشا کرده ام

наме тавон роз дарунам хонд аз симои ман

می توان راز درونم خواند از سیمای من

Рафтам аз кор ва ҳамон дар фикр саҳро гирдем

رفتم از کار و همان در فکر صحرا گردیم

Ҷавҳар ойӣна зонуаст хори пои ман

جوهر آیینه زانوست خار پای من

Донамаш дар интизори ғайру нолами зорзор

دانمش در انتظار غیر و نالم زارزار

Вои мангар рафта бошад хобаш аз ғавғои ман

وای من گر رفته باشد خوابش از غوغای من

Бас ки ҳомӯн аз таби втобми саросари оташи сет

بس که هامون از تب وتابم سراسر آتش ست

Бар ҳаво чун дӯд ларзад соя дар саҳрои ман

بر هوا چون دود لرزد سایه در صحرای من

Зулф меороед ва аз ноз ёдам ме кунад

زلف می آراید و از ناز یادم می کند

Дар хами он турраи холӣ дида бошад ҷои ман

در خم آن طره خالی دیده باشد جای من

Хотири миннатпазиру хуй нозук дода Эй

خاطر منت پذیر و خوی نازک داده ای

Гар бубахшӣ шармсорам вар набахше вои ман

گر ببخشی شرمسارم ور نبخشی وای من

Муддатии забт шарар кардам ба поси ғам вале

مدتی ضبط شرر کردم به پاس غم ولی

Хӯн чакидан дорад акнӯн аз раги хорои ман

خون چکیدن دارد اکنون از رگ خارای من

Дар ҳуҷуми зулмат аз баси хешро гум ме кунад

در هجوم ظلمت از بس خویش را گم می کند

Қатра дар дарёст гӯйии соя дар шабҳои ман

قطره در دریاست گویی سایه در شبهای من

Ҳасани лафзу маънӣами ғолиби гувоҳи нотиқи сет

حسن لفظ و معنیم غالب گواه ناطق ست

Бар айёри комили нафаси ману обои ман

بر عیار کامل نفس من و آبای من