Дар бастани тимсоли ту ҳайрати рқмстӣ

در بستن تمثال تو حیرت رقمستی

Бениш ки ба паргори гушойии ълмстӣ

بینش که به پرگار گشایی علمستی

Ғамро ба танумандӣ Суҳроб гирифтам

غم را به تنومندی سهراب گرفتم

Худ мавҷ май аз дашнаи рустам чаҳ кмстӣ ?

خود موج می از دشنه رستم چه کمستی؟

Бедод буд яксара ҳаштан ба камар бар

بیداد بود یکسره هشتن به کمر بر

Зулфӣ ки зи анбӯҳии дили хам ба хмстӣ

زلفی که ز انبوهی دل خم به خمستی

Хурсандии дили пардаи гушой асарӣ ҳаст

خرسندی دل پرده گشای اثری هست

Шодам ки марои ин ҳамаи шодӣ ба ғмстӣ

شادم که مرا این همه شادی به غمستی

Гуфтани зи миёни рафта ва донам ки ндонӣ

گفتن ز میان رفته و دانم که ندانی

Бо ман ки ба маргами зи ту пурсиши стмстӣ

با من که به مرگم ز تو پرسش ستمستی

Ин абр ки шавед рухи гулҳои баҳорӣ

این ابر که شوید رخ گلهای بهاری

Аз домани мо парвариш омӯз намастӣ

از دامن ما پرورش آموز نمستی

Дар бодия аз резиши хунобаи мижгон

در بادیه از ریزش خونابه مژگان

Рӯ дод маро ҳар раги хории қлмстӣ

رو داد مرا هر رگ خاری قلمستی

Зон сон ки назар хира кунад барқи ҷҳонсўз

زان سان که نظر خیره کند برق جهانسوز

Бо ҳарфи таманнои ту гуфтани джмстӣ

با حرف تمنای تو گفتن دژمستی

Дар аҳди ту ҳангоми тамошои гул аз шарм

در عهد تو هنگام تماشای گل از شرم

Назорау гули ғарқаи хуноби ҳмстӣ

نظاره و گل غرقه خوناب همستی

Зини нақши нўоиин ки барангехтаи ғолиб

زین نقش نوآیین که برانگیخته غالب

Коғази ҳамаи тани вақфи сипоси қлмстӣ

کاغذ همه تن وقف سپاس قلمستی