Нахоҳам аз сафи ҳурони зи сад ҳазор яке

نخواهم از صف حوران ز صد هزار یکی

Марои баси сети зи хубони рӯзгори яке

مرا بس ست ز خوبان روزگار یکی

Суроғи ваҳдати зотши тавон зи касрати ҷуст

سراغ وحدت ذاتش توان ز کثرت جست

Ки соираст дар аъдод бе шумори яке

که سایرست در اعداد بی شمار یکی

Касе ки муддаии сустӣ асос вафост

کسی که مدعی سستی اساس وفاست

Нишон диҳад зи банноҳои устувори яке

نشان دهد ز بناهای استوار یکی

Чаҳ гӯям аз дилу ҷонӣ ки дар бисоти ман сет ?

چه گویم از دل و جانی که در بساط من ست؟

Ситами расидаи яке ноумедвори яке

ستم رسیده یکی ناامیدوار یکی

Ду барқ фитна наҳуфтанд дар кафи хокӣ

دو برق فتنه نهفتند در کف خاکی

Балои ҷабри яке ранҷи ихтиёри яке

بلای جبر یکی رنج اختیار یکی

Дило манол ки гӯйанд дар сафи ушшоқ

دلا منال که گویند در صف عشاق

Сутӯҳи омада аз ҷаври хуии ёри яке

ستوه آمده از جور خوی یار یکی

з нолаам ба дилат мерасад ҳазор осеб

ز ناله ام به دلت می رسد هزار آسیب

Нашуд ки санги ту берун диҳад шарори яке

نشد که سنگ تو بیرون دهد شرار یکی

Марви зи оинаи хона ки хуши тамошоеи сет

مرو ز آینه خانه که خوش تماشایی ست

Яке ту маҳви худӣ ва чу ту ҳазор яке

یکی تو محو خودی و چو تو هزار یکی

Зиҳии нигоҳи сабки сайру шарми дурандеш

زهی نگاه سبک سیر و شرم دوراندیش

Яке ба дуздӣ дил рафту пардаи дори яке

یکی به دزدی دل رفت و پرده دار یکی

Қумош ҳастӣ ман яксар оташи сети оташ

قماش هستی من یکسر آتش ست آتش

Маро чу шуъла буд пушт ва рӯй кори яке

مرا چو شعله بود پشت و روی کار یکی

Чаҳ шуд ки рехти забони ранги сад ҳазор сухан ?

چه شد که ریخت زبان رنگ صد هزار سخن؟

Ба хӯн сиришта навоеи з дил барор яке

به خون سرشته نوایی ز دل برآر یکی

Дам аз раёсати деҳлӣ наме занами ғолиб

دم از ریاست دهلی نمی زنم غالب

Манам з хок нишинон он диёри яке

منم ز خاک نشینان آن دیار یکی