Сумуми водии имкони зи бас ҷигар тобаст

سموم وادی امکان ز بس جگر تابست

Гудоз Зуҳра хокаст ҳар куҷо обаст

گداز زهره خاکست هر کجا آبست

Маранҷ аз шаби тору биё ба базми нишот

مرنج از شب تار و بیا به بزم نشاط

Ки пунбаи сари миноӣ бода маҳтобаст

که پنبه سر مینای باده مهتابست

Ба хобам омаданаши ҷузи ситам зарифӣ нест

به خوابم آمدنش جز ستم ظریفی نیست

Худо нахоста бошад ба ғайри ҳмхўобст

خدا نخواسته باشد به غیر همخوابست

зи вазъи равзани девор метавон донист

ز وضع روزن دیوار می توان دانست

Ки чашми ғамкадаи мо ба роҳ сайлобаст

که چشم غمکده ما به راه سیلابست

зи нолаи кор ба ашки аўФтодаҳи дили хӯни бод

ز ناله کار به اشک اوفتاده دل خون باد

зи шарм беасариҳо фиғон мо обаст

ز شرم بی اثری ها فغان ما آبست

зи ваҳми нақш хаёлӣ кашидае вар на

ز وهم نقش خیالی کشیده ای ور نه

Вуҷӯди халқ чу анқо ба даҳри ноёбст

وجود خلق چو عنقا به دهر نایابست

Нигаҳи зи шуълаи ҳасанат чаҳ тараф барбандад

نگه ز شعله حسنت چه طرف بربندد

Чунин ки тоқати моро банно з симобаст

چنین که طاقت ما را بنا ز سیمابست

Ба арзи даъвии ҳмтрҳии ту хубон ро

به عرض دعوی همطرحی تو خوبان را

Нигаҳ дар оина ҳамчун хасӣ ба гирдобаст

نگه در آینه همچون خسی به گردابست

Замини зи нақши сами тавсани ту соғрзор

زمین ز نقش سم توسن تو ساغرزار

Ҳавои зи гирди раҳат шиша ме нобаст

هوا ز گرد رهت شیشه می نابست

Қавии фитода чу нисбати адаби мҷуи ғолиб

قوی فتاده چو نسبت ادب مجو غالب

Надидае ки сӯии қибла пушт миҳробаст

ندیده ای که سوی قبله پشت محرابست