То ба сӯем назари лутф « ҷмси томсн » аст

تا به سویم نظر لطف «جمس تامسن » است

Сабзаам гулбуну хорами гул ва хокам чаманаст

سبزه ام گلبن و خارم گل و خاکم چمنست

эй ки то номи ту ороиш унвон бахшед

ای که تا نام تو آرایش عنوان بخشید

Сафҳаи нома ба шодобӣ барг саманаст

صفحه نامه به شادابی برگ سمنست

Калакам аз тозагии мадҳи ту дарбора хеш

کلکم از تازگی مدح تو درباره خویش

Шореҳ « анбтаҳи аллоҳи нботои ҳасан » сет

شارح «انبته الله نباتا حسن »ست

ГҳроФшонии мадҳи ту ба ҷунбиш оварад

گهرافشانی مدح تو به جنبش آورد

Хомаамро ки калид дар ганҷ суханаст

خامه ام را که کلید در گنج سخنست

Ҳар дам аз рои мунир ту кунад касби зё

هر دم از رای منیر تو کند کسب ضیا

Меҳри тобон ки фурӯзанда ин анҷуманаст

مهر تابان که فروزنده این انجمنست

Ба хаёли ту ба маҳтоби шикебам ки магар

به خیال تو به مهتاب شکیبم که مگر

Акс рӯй ту дарин оинаи пртўФгнст

عکس روی تو درین آینه پرتوفگنست

Рости гуфторам ва яздон напасандад ҷузи рост

راست گفتارم و یزدان نپسندد جز راست

Ҳарфи норост сурудан равиш аҳриманаст

حرف ناراست سرودن روش اهرمنست

Ончунон гашта яке дил ба забонам ки маро

آنچنان گشته یکی دل به زبانم که مرا

наметавон гуфт ки лухтии зи дил андар даҳанаст

می توان گفت که لختی ز دل اندر دهنست

Ростии ин ки дами меҳру вафои ту ба дил

راستی این که دم مهر و وفای تو به دل

Бо ҳам омехта монанди равон бо баданаст

با هم آمیخته مانند روان با بدنست

Даврӣ аз дида агар рӯй диҳад давр на Эй

دوری از دیده اگر روی دهد دور نه ای

Зон ки пайвастаи туро дар дил зорам ватанаст

زان که پیوسته ترا در دل زارم وطنست

Доўро гарчиҳамем ба ҳумоюни суханӣ

داورا گرچه همایم به همایون سخنی

Лек дар даҳри марои толеъи зоғ ва зағанаст

لیک در دهر مرا طالع زاغ و زغنست

Ҷуз ба андӯҳи дилу ранҷ танам нафазояд

جز به اندوه دل و رنج تنم نفزاید

Нола ҳар чанд зи андӯҳи дил ва ранҷ танаст

ناله هر چند ز اندوه دل و رنج تنست

Сина май сӯзад аз он ашк ки дар доман нест

سینه می سوزد از آن اشک که در دامن نیست

Ба ҷигар май хулди он хор ки дар перҳанаст

به جگر می خلد آن خار که در پیرهنست

Бе касеҳои ман аз сӯрат ҳолам дарёб

بی کسی های من از صورت حالم دریاب

Мурдаам бар сари роҳу каф хокам кафанаст

مرده ام بر سر راه و کف خاکم کفنست

Ҳайф бошад ки дилами мурда ва пурсиш накунӣ

حیف باشد که دلم مرده و پرسش نکنی

Ба ҷаҳони пурсиш мотам зада расм куҳанаст

به جهان پرسش ماتم زده رسم کهنست

Чашм дорам ки фиристӣ ба ҷавоби ғазалам

چشم دارم که فرستی به جواب غزلم

Он рзономаҳ ки аз лутфи ту матлӯб манаст

آن رضانامه که از لطف تو مطلوب منست

Ғолиби хаста ба ҷони ҷой бар он дар дорад

غالب خسته به جان جای بر آن در دارد

Гар ба тани мӯътакифи гӯшаи байти алҳзнст

گر به تن معتکف گوشه بیت الحزنست