Дар ҳиҷри тараб беш кунад тобу табам ро

در هجر طرب بیش کند تاب و تبم را

Маҳтоб , кафи мори сиёҳи сети шабам ро

مهتاب، کف مار سیاه ست شبم را

Оўх ки чамани ҷустаму гардуни ивази гул

آوخ که چمن جستم و گردون عوض گل

Дар домани ман рехтаи пои талабам ро

در دامن من ریخته پای طلبم را

Созу қадаҳу нағмау саҳбои ҳамаи оташ

ساز و قدح و نغمه و صهبا همه آتش

Ёбии зи самандари раҳи базми тарабам ро

یابی ز سمندر ره بزم طربم را

Дар дили зи таманнои қдмбўси ту шурии сет

در دل ز تمنای قدمبوس تو شوری ست

Шавқат чаҳ намак дода мазоқи адабам ро

شوقت چه نمک داده مذاق ادبم را

Аз лиззати бедоди ту фориғ натавон зист

از لذت بیداد تو فارغ نتوان زیست

Дарёб айёри гила бесабабам ро

دریاب عیار گله بی سببم را

Тарсам ки диҳад нолаи ҷигарро ба даридан

ترسم که دهد ناله جگر را به دریدن

Қатъи назар аз ҷайб , бидӯзед лабам ро

قطع نظر از جیب، بدوزید لبم را

Аз нола ба набзами бунае дӯсти сарангушт

از ناله به نبضم بنه ای دوست سرانگشت

Монанди неи андари стхўони ҷӯии табам ро

مانند نی اندر ستخوان جوی تبم را

Соқӣ ба наме каз қадаҳи бодаи Чехияоне

ساقی به نمی کز قدح باده چکانی

Бар хулд бихандон лаби кавсари талабам ро

بر خلد بخندان لب کوثر طلبم را

Дар ман ҳаваси бодаи табиии сет ки ғолиб

در من هوس باده طبیعی ست که غالب

Паймона ба ҷамшеди расонади насабам ро

پیمانه به جمشید رساند نسبم را