Буд дар табризи зебои манзарӣ

بود در تبریز زیبا منظری

Нозанини олимӣ , неки ахтарӣ

نازنین عالمی، نیک اختری

Рашки сарви бӯстони болой ӯ

رشک سرو بوستان بالای او

Офтоби осмони лолоӣ ӯ

آفتاب آسمان لالای او

Чашми масташи оятӣ дар шани ҳасан

چشم مستش آیتی در شان حسن

Зулфи шасташи рояти султони ҳасан

زلف شستش رایت سلطان حسن

Дода буд аз лутфи бичўни зўлҷлол

داده بود از لطف بیچون ذولجلال

Зоти покашро сифот бар камол

ذات پاکش را صفات بر کمال

Дар ҷавораш буд Сайиди зода Эй

در جوارش بود سید زاده ای

Дили бадасти меҳнат ва ғам дода Эй

دل بدست محنت و غم داده ای

Дардмандӣ , ноМуродӣ , бедилӣ

دردمندی، نامرادی، بیدلی

Масти ишқ , аз хештани лои иъқлӣ

مست عشق،از خویشتن لا یعقلی

Гирди кӯяши доимо дар рӯзу шаб

گرد کویش دایما در روز و شب

Сайр мекардӣ , миёни сӯзу таб

سیر می کردی،میان سوز و تب

Ҳар ки рӯйиши дида будӣ як назар

هر که رویش دیده بودی یک نظر

Хоки поиш серума кардӣ дар басар

خاک پایش سرمه کردی در بصر

Чун бпрсидӣ касе кин ҳол чист ?

چون بپرسیدی کسی کین حال چیست؟

Ин мисл мегуфту хуш хуш ме гирист

این مثل می گفت و خوش خوش می گریست

Ҳар ки ӯ дилдори моро дида аст

هر که او دلدار ما را دیده است

Ҳам чунон бошад ки мородидаҳ аст

هم چنان باشد که مارادیده است

Дар миёни халқи ҳолаш фош кард

در میان خلق حالش فاش کرد

Оҳи сарду ашки гарм ва рӯй зард

آه سرد و اشک گرم و روی زرد

Панд доданаши қабоил ҳар яке

پند دادنش قبایل هر یکی

Худ набад судаши з бисёр андакӣ

خود نبد سودش ز بسیار اندکی

Он як ӣ гуфташ ки : эй покизаи ҷон

آن یک ی گفتش که :ای پاکیزه جان

Бошад ин маънии сиёдатро зиён

باشد این معنی سیادت را زیان

Гуфт : ишқу меҳтарии ноиндрост

گفت :عشق و مهتری نایندراست

Шоҳ агар ояд бкўии мо , гадост

شاه اگر آید بکوی ما،گداست

Он дигар гуфташ ки : ғофили монда Эй

آن دگر گفتش که :غافل مانده ای

Вақт таҳсиласту ҷоҳили монда Эй

وقت تحصیلست و جاهل مانده ای

Гуфт : як дам нест бе ёдаши дилам

گفت:یک دم نیست بی یادش دلم

Ин басаст азҳри ду олами ҳосилам

این بسست ازهر دو عالم حاصلم

Ҳар ки ӯ ошиқ нашуд бас ҷоҳиласт

هر که او عاشق نشد بس جاهلست

Гар ҳамаи илм ҷаҳонаш ҳосиласт

گر همه علم جهانش حاصلست

Аз муҳаббат ҳосил ояд маърифат

از محبت حاصل آید معرفت

Донад он касро ки бошад ин сифат

داند آن کس را که باشد این صفت

Он дигар гуфташ ки : баси тифлӣ ҳануз

آن دگر گفتش که:بس طفلی هنوز

намекунӣ даъвии ишқу дарду сӯз ?

می کنی دعوی عشق و درد و سوز؟

Гуфт : ҳар касро ки ишқ ва дард нест

گفت:هر کس را که عشق و درد نیست

Назд мардони одамӣ ва мард нест

نزد مردان آدمی و مرد نیست

Соли умрашгар сад омад ,гар ҳазор

سال عمرش گر صد آمد،گر هزار

Пеш мардонаст Тифли шери хор

پیش مردانست طفل شیر خوار

Он дигар гуфташ ки : бадномӣ макун

آن دگر گفتش که:بدنامی مکن

Панд перон бишинав ва хомӣ макун

پند پیران بشنو و خامی مکن

Дар ҷавобаш гуфт , Тифли хурдаи дон :

در جوابش گفت،طفل خرده دان:

эй басӯрат пер ва дар маънии ҷавон

ای بصورت پیر و در معنی جوان

Рӯзгорӣ дар ҷаҳон гардӣда Эй

روزگاری در جهان گردیده ای

Ишқу номи неки ҳаргизи дидае ?

عشق و نام نیک هرگز دیده ای؟

Он дигар гуфташ : ки он тарк аз хтост

آن دگر گفتش:که آن ترک از ختاست

Гарчи некӯ рӯаст , аммо бе вафост

گرچه نیکو روست،اما بی وفاست

Бас ҷафо кораст тарки тунди ху

بس جفا کارست ترک تند خو

Куштаи гардӣ ногаҳон барадаст ӯ

کشته گردی ناگهان بردست او

Гуфт : ҳақ донад ки ман дар ҳар намоз

گفت:حق داند که من در هر نماز

Хоҳам аз ҳазрати бсди дарду ниёз

خواهم از حضرت بصد درد و نیاز

То абади мақтӯли ҷонони ҳӣ буд

تا ابد مقتول جانان حی بود

Ин саодат чун маниро кӣ буд ?

این سعادت چون منی را کی بود؟

Чун бдидндш ки баси лоиъқлст

چون بدیدندش که بس لایعقلست

Дар тариқи ишқ кораш мушкиласт

در طریق عشق کارش مشکلست

Ҷумлаи баргаштанду рафтандаши зи пеш

جمله برگشتند و رفتندش ز پیش

Монад танҳо хастаи дил бо дарди хеш

ماند تنها خسته دل با درد خویش

Гирди кӯй ёр мекардӣ тавоф

گرد کوی یار می کردی طواف

Аз ғами ?дане ва аз уқбои муъоф

از غم دنیی و از عقبی معاف

Дошт қавмии бади гумон дар кӯии ёр

داشت قومی بد گمان در کوی یار

Ҷумла бо даъвии ишқ рӯй ёр

جمله با دعوی عشق روی یار

Ошиқи бечораро карданд асир

عاشق بیچاره را کردند اسیر

Дар миёни чӯбу сангу дору гир

در میان چوب و سنگ و دار و گیر

Чун бидид он феълро зон қавми суст

چون بدید آن فعل را زان قوم سست

Дар ҳамияташони миён дар баст чист

در حمیتشان میان در بست چیست

Ғайраташ бигирифт домани масти вор

غیرتش بگرفت دامن مست وار

Ҳамлҳо мекард чун шери шикор

حملها میکرد چون شیر شکار

Чун муяссарашон нашуд кории бадаст

چون میسرشان نشد کاری بدست

Мӯътарифи гаштанди кини кории бадаст

معترف گشتند کین کاری بدست

Ҷумла бинишастанд бо андӯҳу ноз

جمله بنشستند با اندوه و ناز

Моҷрӣ карданд бо бечораи соз :

ماجری کردند با بیچاره ساز:

К-эии асири шаҳвату нафасу ҳаво

کای اسیر شهوت و نفس و هوا

Мекунӣ бадноми мардумро чаро ?

میکنی بدنام مردم را چرا؟

Гуфтае аз хираи пеши мардумон :

گفته ای از خیره پیش مردمان:

Дӯст медорам фалони касро бҷон

دوست میدارم فلان کس را بجان

Гуфт : агар ҳам дӯст дорам шубҳа чист ?

گفت:اگر هم دوست دارم شبهه چیست؟

Душманаш дар ҷумла ӣ табриз кист ?

دشمنش در جمله‌ی تبریز کیست؟

Ошиқам , ошиқ , ним шаҳвати параст

عاشقم،عاشق،نیم شهوت پرست

Ҳарки ошиқ шуд худ аз шаҳват бараст

هرکه عاشق شد خود از شهوت برست

Банда ҳозир будам онҷо бар карон

بنده حاضر بودم آنجا بر کران

Ногаҳони сар фитна омад дар миён

ناگهان سر فتنه آمد در میان

Онкии ҷанги ҷумларо буд ӯ сабаб

آنکه جنگ جمله را بود او سبب

Вази ғамаши ҷони ҷаҳонӣ дар тъб

وز غمش جان جهانی در تعب

Моҳрӯ чун абр Нитсаон мегирист

ماهرو چون ابر نیسان میگریست

Гуфтам : эй ҷон , мӯҷиби ин гиря чист

گفتم:ای جان،موجب این گریه چیست

Гуфт : дорам ғуссае дар дили аҷаб

گفت:دارم غصه ای در دل عجب

Бо ту гӯям қиссаи мушкили аҷаб

با تو گویم قصه مشکل عجب

Умрҳо шуд то касе надиҳади нишон

عمرها شد تا کسی ندهد نشان

Ҳамчуи ман ҳурии нажодӣ дар ҷаҳон

همچو من حوری نژادی در جهان

Юсуфам дар Мисри ҷон бе иштибоҳ

یوسفم در مصر جان بی اشتباه

Як Зулайхо нест дар табриз , оҳ !

یک زلیخا نیست در تبریز،آه!

Ин ҳамаи асбоб маъшӯқӣ марост

این همه اسباب معشوقی مراست

Дар ҳамаи табризи як ошиқ куҷост ?

در همه تبریز یک عاشق کجاست؟

Гуфтамаш : эй Юсуфи исои нафас

گفتمش :ای یوسف عیسی نفس

Зини аҷабтар қисса нишнидам зи кас

زین عجب تر قصه نشنیدم ز کس

Олимӣ аз марду зани ҳайрони ту

عالمی از مرد و زن حیران تو

Достонҳо карда аз дастони ту

داستانها کرده از دستان تو

Шаҳри табриз аз сғор ва аз кбор

شهر تبریز از صغار و از کبار

Дӯсти мидорндт , эй зибонгор

دوست میدارندت،ای زیبانگار

Андарин маънӣ надорам содиқат

اندرین معنی ندارم صادقت

Зонка май байнами ҷаҳонии ошиқат

زانکه می بینم جهانی عاشقت

Дар ҷавобам гуфт сарви сими тан :

در جوابم گفت سرو سیم تن:

Ошиқанд , оре , вале бар хештан

عاشقند،آری،ولی بر خویشتن

Ҷумлаи моро баҳр худ доранд дӯст

جمله ما را بهر خود دارند دوست

Дар тариқи дӯстии баси нонкўст

در طریق دوستی بس نانکوست

Онкии моро баҳр мо хоҳад куҷост ?

آنکه ما را بهر ما خواهد کجاست؟

Вақти хуши бодат ки хуш дар хӯрд мост

وقت خوش بادت که خوش در خورد ماست

Ҳар кро бо хештани корӣ буд

هر کرا با خویشتن کاری بود

Нест ошиқ , хештани дорӣ буд

نیست عاشق،خویشتن داری بود

Ҳар ки аз ҳастӣ худ безор нест

هر که از هستی خود بیزار نیست

Аз висоли ёр брхўдор нест

از وصال یار برخودار نیست

Ошиқӣ дар таври бӯ врнг нест

عاشقی در طور بو ورنگ نیست

Дар тариқи ишқи сулҳ ва ҷанг нест

در طریق عشق صلح و جنگ نیست

То ту брхўди ошиқӣ бе ҳосилӣ

تا تو برخود عاشقی بی حاصلی

Чун фанои ёри гаштии восилӣ

چون فنای یار گشتی واصلی

Ошиқон каз хеши нопарво на анд

عاشقان کز خویش ناپروا نه‌اند

Дар муҳаббати камтар аз парвона анд

در محبت کمتر از پروانه‌اند