Гуфт бо шамъи оташи сӯзони броз

گفت با شمع آتش سوزان براز

К-эй ба тӯлу арзи худ вомондаи боз

کای به طول و عرض خود وامانده باز

Тӯй бар ту ҷурми дорӣ , сурху зард

توی بر تو جرم داری،سرخ و زرد

Мондае аз ҷурми раъноеи бадарад

مانده ای از جرم رعنایی بدرد

Худ намое мекунӣ дар анҷуман

خود نمایی میکنی در انجمن

Зон сабаби бегонае аз хештан

زان سبب بیگانه ای از خویشتن

Худ камоли ошиқӣ парвона дошт

خود کمال عاشقی پروانه داشت

Аз вуҷӯди хештан парво надошт

از وجود خویشتن پروا نداشت

Ҷону тан дар пеши ҷонони бохт , рафт

جان و تن در پیش جانان باخت،رفت

Дар замонии кори худро сохт , рафт

در زمانی کار خود را ساخت،رفت

Мухтасар бигирифт худро , шуд тамом

مختصر بگرفت خود را،شد تمام

Ёфт аз маҳбӯби худ мақсӯди вком

یافت از محبوب خود مقصود وکام

эй кам аз шамъ ва кам аз парвонаи ту

ای کم از شمع و کم از پروانه تو

Хештан аз хештани бегонаи ту

خویشتن از خویشتن بیگانه تو

Неи чўшмъти ашки сурхи врўии зард

نی چوشمعت اشک سرخ وروی زرد

Неи зи ҷурми ҷӯяш чун парвонаи фард

نی ز جرم جویش چون پروانه فرد

Гар бахуд даъвӣ ҳастӣ мекунӣ

گر بخود دعوی هستی میکنی

Ошкорои бут парастӣ мекунӣ

آشکارا بت پرستی میکنی

Бешаккӣ ҳаргиз набинад рӯй ёр

بی شکی هرگز نبیند روی یار

Ошиқиро каш буд бо хеши кор

عاشقی را کش بود با خویش کار

То ту бар худ ошиқӣ бе ҳосилӣ

تا تو بر خود عاشقی بی حاصلی

Чун фанои ёри гаштии восилӣ

چون فنای یار گشتی واصلی

То ту бошӣ дар миён бошад дуӣ

تا تو باشی در میان باشد دوی

Охир , эй мискин , ҳиҷоби худ тӯй

آخر،ای مسکین،حجاب خود توی

Рӯи вуҷӯдати маҳви гардони пеши ёр

رو وجودت محو گردان پیش یار

То шӯии ҳамранг ӯ парвонаи вор

تا شوی همرنگ او پروانه وار

Ранҷи худ ҳам хеш афзӯн мекунӣ

رنج خود هم خویش افزون میکنی

Ҷони пар аз ғам , дили пар аз хӯн мекунӣ

جان پر از غم،دل پر از خون میکنی

Мо ва ман гуфтан чаҳ андар хӯрд мост ?

ما و من گفتن چه اندر خورد ماست؟

Ҳсрто ! кини дарди мо аз дарди мост

حسرتا! کین درد ما از درد ماست

Мо ва ман иллат зиёдат ме кунад

ما و من علت زیادت می‌کند

Нафии имон ва шаҳодат ме кунад

نفی ایمان و شهادت می‌کند