Буд устодӣ ба ғояти пурҳунар
بود استادی به غایت پرهنر
Дошт шогирдӣ чу шайтони ҳила гар
داشت شاگردی چو شیطان حیله گر
Хира ва бешарму дузду бўолФзўл
خیره و بی شرم و دزد و بوالفضول
Авестоад аз феъл ӯ доими малул
اوستاد از فعل او دایم ملول
Аз қазои он марди мискинро ҳавас
از قضا آن مرد مسکین را هوس
Шуд ки ширинӣ хӯрд бе хармагас
شد که شیرینی خورد بی خرمگس
Дар дӯконаши косае пари шаҳд буд
در دکانش کاسه ای پر شهد بود
Хотираш ҳар лаҳза рағбат ме намӯд
خاطرش هر لحظه رغبت می نمود
Хост то овора гирданд рақиб
خواست تا آواره گرداند رقیب
Баъд аз он ёбад мулоқоти ҳабиб
بعد از آن یابد ملاقات حبیب
Гуфт бо шогирд : к-эии носозгор
گفت با شاگرد: کای ناسازگار
Мавсим айшасту айёми баҳор
موسم عیشست و ایام بهار
Ҳеҷ каси имрӯз дар бозор нест
هیچ کس امروز در بازار نیست
Мавсим айшасту вақт кор нест
موسم عیشست و وقت کار نیست
Он писар донист кони устоди фард
آن پسر دانست کان استاد فرد
Дар ткиФи пунбаи корӣ пеша кард
در تکیف پنبه کاری پیشه کرد
Лек хизмат кард аз тазвиру зарқ
لیک خدمت کرد از تزویر و زرق
Гуфт : к-эии ҷон дар карамҳои ту ғарқ
گفت: کای جان در کرمهای تو غرق
Майли хотири доштам бо ин мурод
میل خاطر داشتم با این مراد
Каз каромат кард зоҳири Авестоад
کز کرامت کرد ظاهر اوستاد
Аҳли кашфӣ , муқтадое , мأмнӣ
اهل کشفی،مقتدایی،مأمنی
Гарчи устодӣ вале шайхи манӣ
گرچه استادی ولی شیخ منی
Ҳар чаҳ фармое ба ҷони фармон барам
هر چه فرمایی به جان فرمان برم
Пеши фармони ту аз ҷони чокарам
پیش فرمان تو از جان چاکرم
Ҳамчуи ту шайхи мкошФ кас надид
همچو تو شیخ مکاشف کس ندید
Фхрдорӣ бар ҷунайду боязид
فخرداری بر جنید و بایزید
Аз бурун ин гуфт ва мегуфт аз дарун :
از برون این گفت و می گفت از درون:
К-эии хрФи нооўстодии сари нигун
کای خرف نااوستادی سر نگون
Перӣ , аммо умр зойеъ карда Эй
پیری،اما عمر ضایع کرده ای
эй ҳаромати бод ҳар чаҳ хӯрда Эй
ای حرامت باد هر چه خورده ای
Сӯфӣе оё ки шаҳдӣ ёфтӣ ?
صوفییی آیا که شهدی یافتی؟
Дар шаҳодати ҳам чунин бишитофтӣ
در شهادت هم چنین بشتافتی
Зоҳидӣ , оё ки шоҳиди дидае ?
زاهدی،آیا که شاهد دیده ای؟
ё марои нодону зоҳиди дидае ?
یا مرا نادان و زاهد دیده ای؟
Марди дқоқӣ , ки дории ин ҳавас ?
مرد دقاقی،که داری این هوس؟
ё ту дар ғояти харӣ , ман хармагас ?
یا تو در غایت خری، من خرمگس؟
Дар дарун ин гуфт лекин аз бурун
در درون این گفت لیکن از برون
Манқибат мегуфт аз ғояти фузун
منقبت می گفت از غایت فزون
Пас бирафт аз пешу гуфто : хайри бод !
پس برفت از پیش و گفتا: خیر باد!
Чун дуконро дид холии Авестоад
چون دکان را دید خالی اوستاد
Косаро биниҳод пеши хештан
کاسه را بنهاد پیش خویشتن
Гуфт : айёрӣ набошад ҳамчуи ман
گفت: عیاری نباشد همچو من
Хост то айшӣ кунад бо ангабин
خواست تا عیشی کند با انگبین
Каз камӣни гуҳ дар миёни ҷусти он лъин
کز کمین گه در میان جست آن لعین
Ассаломи алейк эй устоди кор
السلام علیک ای استاد کار
Дар амон бошӣ зи ҷаври рӯзгор
در امان باشی ز جور روزگار
Дар раҳам ногоҳ дард сар гирифт
در رهم ناگاه درد سر گرفت
Аз қазо дар ҷонами оташ дар гирифт
از قضا در جانم آتش در گرفت
ТўФи нек ва нест дар толеъи маро
طوف نیک و نیست در طالع مرا
Зон сабаби гашти ин марази воқеъи маро
زان سبب گشت این مرض واقع مرا
Гӯшаи дукону кунҷи хештан
گوشه دکان و کنج خویشتن
Беҳтар аз овораге дар анҷуман
بهتر از آوارگی در انجمن
Авестоади хаста чун рӯйиш бидид
اوستاد خسته چون رویش بدید
Аз таъаҷҷуби ранг аз рӯйиш парид
از تعجب رنگ از رویش پرید
Сахташ омад , лек дирамонаш набӯд
سختش آمد،لیک درمانش نبود
Ҳила Эй мекард ва шафқат ме намӯд
حیله ای می کرد و شفقت می نمود
Ки : махӯр ғам , неки гардии оқибат
که:مخور غم،نیک گردی عاقبت
Эзадат бахшад шифоу офият
ایزدت بخشد شفا و عافیت
Баъд аз он бархест қасд хона кард
بعد از آن برخاست قصد خانه کرد
Гуфт бо шогирд : к-эии донандаи мард
گفت با شاگرد: کای داننده مرد
Коса пар заҳраст , худро ҳуши дор
کاسه پر زهرست،خود را هوش دار
Хӯни худро худ нарезӣ зинҳор !
خون خود را خود نریزی زینهار!
Гарчи мемонад асалро нест он
گرچه می ماند عسل را نیست آن
Мӯҳлик ҷонасту ҷон зу бе равон
مهلک جانست و جان زو بی روان
Кӯдак ин бишунид , хизмат кард зуд
کودک این بشنید،خدمت کرد زود
Ҳиялҳо кард ва тавозуъҳо намӯд
حیلها کرد و تواضعها نمود
Гуфт : бо заҳрам чаҳ кор ? эй хурдаи дон
گفت:با زهرم چه کار؟ ای خرده دان
Толиби алғолб ки безорами зи ҷон
طالب الغالب که بیزارم ز جان
Авестоад эмин шуд ва рафт аз дукон
اوستاد ایمن شد و رفت از دکان
Каз асас кардам асалро дар амон
کز عسس کردم عسل را در امان
Аз барои ҳифзи пиҳу дунба ро
از برای حفظ پیه و دنبه را
Пўзи бандии сохтам он гурба ро
پوز بندی ساختم آن گربه را
Чунки шогирдаши азин сон дид кор
چونکه شاگردش ازین سان دید کار
Гуфт : вақт фурсатасту иқтидор
گفت:وقت فرصتست و اقتدار
Бетаваққуф шахс шавам носазо
بی توقف شخص شوم ناسزا
Баради миқрозаш ба пеши нонво
برد مقراضش به پیش نانوا
Дар гарав биниҳод , як ман нони ситад
در گرو بنهاد،یک من نان ستد
Бо асалҳо дар замони покаши бузад
با عسلها در زمان پاکش بزد
Чун замонӣ рафт , омад Авестоад
چون زمانی رفت،آمد اوستاد
Дид кони шогирд дар бонгаст ва дод
دید کان شاگرد در بانگست و داد
Гиря дорад , даст бар сар ме занад
گریه دارد،دست بر سر می زند
Оташи андари чарх вохтар ме занад
آتش اندر چرخ واختر می زند
Гуфт бо шогирди устод : эй писар
گفت با شاگرد استاد:ای پسر
Чист ҳолат ? қисса бар гӯи мухтасар
چیست حالت؟ قصه بر گو مختصر
Дар замони шогирд дар хоки аўФтод
در زمان شاگرد در خاک اوفتاد
Хок бар сар кард ва гуфт : эй Авестоад
خاک بر سر کرد و گفت:ای اوستاد
Соъатии ин ҷойгаҳи хобами рабӯд
ساعتی این جایگه خوابم ربود
Чун шудам бедор миқрозат набӯд
چون شدم بیدار مقراضت نبود
Сахт тарсидам зи чӯб бе амон
سخت ترسیدم ز چوب بی امان
Заҳр хӯрдам то бимирам дар замон
زهر خوردم تا بمیرم در زمان
Худ намардум , ин чунин тақдир буд
خود نمردم،این چنین تقدیر بود
Нест бо тақдир ӯ тадбири суд
نیست با تقدیر او تدبیر سود
эй ту худро аўстодӣ карда ном
ای تو خود را اوستادی کرده نام
Хос кӣ кардӣ ? чу ҳастӣ дуни ом
خاص کی کردی؟چو هستی دون عام
Дониши шогирд чун дастати надод
دانش شاگرد چون دستت نداد
Кӣ туоне буд охири Авестоад ?
کی توانی بود آخر اوستاد؟
Ту чунон пиндорӣ , эй марди дағал
تو چنان پنداری،ای مرد دغل
наметуоне кард бо шайтони ҳиял ?
می توانی کرد با شیطان حیل؟
Ин гумонҳои ғалат ангез ӯст
این گمانهای غلط انگیز اوست
Гар бад-ӣни мағрури гардии нонкўст
گر بدین مغرور گردی نانکوست
Ғофилат созад бФкри носавоб
غافلت سازد بفکر ناصواب
То бдздди ончии дории дрҷроб
تا بدزدد آنچه داری درجراب
Онкии шогирдаш тасаввур доштӣ
آنکه شاگردش تصور داشتی
Буд устодат , ғалати пиндоштӣ
بود استادت،غلط پنداشتی
Дар ҳавои хеш бемор омадӣ
در هوای خویش بیمار آمدی
Бандаи тазвир ва пиндор омадӣ
بنده تزویر و پندار آمدی
Аз уфӯнат зард шуд симои ту
از عفونت زرد شد سیمای تو
Гар дарин ҳолати Бамоне , вои ту !
گر درین حالت بمانی،وای تو!
Гар ту тарк худ кунӣ мардии шӯй
گر تو ترک خود کنی مردی شوی
Бигузарӣ аз хори ғам , вирдии шӯй
بگذری از خار غم، وردی شوی
Дӯсттар дор аз худ он маҳбӯб ро
دوست تر دار از خود آن محبوب را
Толиби раби шӯ , бҳли мрбўб ро
طالب رب شو،بهل مربوب را
Худ барои ёри хоҳии комилӣ
خود برای یار خواهی کاملی
Ёри баҳри худ мҷу аз ҷоҳилӣ
یار بهر خود مجو از جاهلی