Буд зангии зодае , бедайн ва дод

بود زنگی زاده ای، بی دین و داد

Ғӯл ғифлат дода умрашро ббод

غول غفلت داده عمرش را بباد

Дошт дар хам чанд ман дўшоби дард

داشت در خم چند من دوشاب درد

Аз қазои мӯшӣ дар он афтоду мард

از قضا موشی در آن افتاد و مرد

Мӯшро бигирифт ва берун кард зуд

موش را بگرفت و بیرون کرد زود

Мӯш мешавам , аз ҳарисии мурда буд

موش میشوم،از حریصی مرده بود

Назд қозӣ рафт зангӣ бо малол

نزد قاضی رفت زنگی با ملال

Мӯшро бинмуд ва гуфт аз суъи ҳол

موش را بنمود و گفت از سؤ حال

Кард бар дўшоб ӯ ҳукми ҳаром

کرد بر دوشاب او حکم حرام

Марди қозӣ дар миёни хоси въом

مرد قاضی در میان خاص وعام

Ин сухан бишунид зангии сиқт

این سخن بشنید زنگی سقط

Гуфт қозии рака : бас кардӣ ғалат

گفت قاضی راکه:بس کردی غلط

Ман чашидам , буд ширинами бком

من چشیدم،بود شیرینم بکام

Чун буд ширин , чаро бошад ҳаром ?

چون بود شیرین،چرا باشد حرام؟

Гар шудӣ дўшоби ман талх , онгаҳе

گر شدی دوشاب من تلخ،آنگهی

Ман ҳаромаш гуфтамӣ бешубҳа Эй

من حرامش گفتمی بی شبهه ای

Буд табъи зангии воруни палид

بود طبع زنگی وارون پلید

Лоҷарам дар талху ширин акс дид

لاجرم در تلخ و شیرین عکس دید

эй чу рӯй зангёни рӯяти сиёҳ

ای چو روی زنگیان رویت سیاه

Талхат ояд тоъату ширини гуноҳ

تلخت آید طاعت و شیرین گناه

Нафасро ботил буд ширини бком

نفس را باطل بود شیرین بکام

Талх бошад ҳақ , вале бар табъи ом

تلخ باشد حق، ولی بر طبع عام

Чунки ранҷуранду сафроеи мизоҷ

چونکه رنجورند و صفرایی مزاج

Ёбад аз шукри даҳонишон таъми зоҷ

یابد از شکر دهانشان طعم زاج

Ҷумлаи дили бемори дунёи сари басар

جمله دل بیمار دنیا سر بسر

Зард рӯй , аз орзӯии симу зар

زرد روی،از آرزوی سیم و زر

эй бдоми лиззати дунёи асир

ای بدام لذت دنیا اسیر

Ҳамчуи мӯш аз ҳирси ширинии ммир

همچو موش از حرص شیرینی ممیر

Тоъати ҳақ , гарчи талх ояд туро

طاعت حق،گرچه تلخ آید ترا

Доруӣ талхаст дардатро даво

داروی تلخست دردت را دوا

Талхи дору нофеъ ояд оқибат

تلخ دارو نافع آید عاقبت

Хастаро бахшад шифоу оқибат

خسته را بخشد شفا و عاقبت

Гар мудомаши хираи хуоне , бе хилоф

گر مدامش خیره خوانی،بی خلاف

Мадҳ гуяд нафас шавамат аз газоф

مدح گوید نفس شومت از گزاف

Дӯсташгирӣу пиндорӣ ки рост

دوستش گیری و پنداری که راست

Ҳаст қавлаши ботилу кизбу раёсат

هست قولش باطل و کذب و ریاست

Марди ҳақи гӯй , аз барои дарди дайн

مرد حق گوی،از برای درد دین

Гар кунад манъати зи кибру куфри вкин

گر کند منعت ز کبر و کفر وکین

Душманашгирӣ бҷону дили ҳаме

دشمنش گیری بجان و دل همی

эй ту камтар дар ҷаҳон аз ҳар камӣ

ای تو کمتر در جهان از هر کمی

Гар баноми неки машҳурӣ , хатост

گر بنام نیک مشهوری،خطاست

Ранҷи ҷонро дард бадномӣ давост

رنج جان را درد بدنامی دواست