Дар мазҳаби мо бода мубоҳаст ва ҳалоласт

در مذهب ما باده مباحست و حلالست

Ин бодаи зи хами хона иҷлол ҷалоласт

این باده ز خم خانه اجلال جلالست

Ин ёр чаҳ ашнид ки дар мотам ҳиҷраст ?

این یار چه اشنید که در ماتم هجرست؟

Он хоҷа чаҳ дидаст ки сармаст висоласт ?

آن خواجه چه دیدست که سرمست وصالست؟

Ҷузи ишқи худо , ҳарчӣ дилатро бирабоед

جز عشق خدا، هرچه دلت را برباید

Гар нир шамсаст ки дар айн заволаст

گر نیر شمسست که در عین زوالست

Ҳаргизи бхдо раҳ набарӣ , то ту ту бошӣ

هرگز بخدا ره نبری، تا تو تو باشی

Ин фикр хаёласту хаёл ту маҳоласт

این فکر خیالست و خیال تو محالست

Ин ҷои сухан аз ошиқу маъшуқа ва ишқаст

این جا سخن از عاشق و معشوقه و عشقست

Ин ҷои сухан аз ншأӣаҳи он баҳр зулоласт

این جا سخن از نشأئه آن بحر زلالست

Мо пештар аз одаму ҳавво ва ҷаҳонем

ما پیشتر از آدم و حوا و جهانیم

Аз мо сухан сол мапурс , ин чаҳ саволаст

از ما سخن سال مپرس، این چه سؤالست

Дар шеваи ширини ту ҳолест , ки қосим

در شیوه شیرین تو حالیست، که قاسم

Саргаштау ҳайрон шудаи кини ҳол чаҳ ҳолест ?

سرگشته و حیران شده کین حال چه حالیست؟