Баромади офтоби талъати дӯст

برآمد آفتاب طلعت دوست

Ки зарроти ҷаҳонро рӯ ба он рӯаст

که ذرات جهان را رو به آن روست

Агар нафаст азин ҷо рахна ҷӯяд

اگر نفست ازین جا رخنه جوید

Азу машну , ки он воруна ҳиндӯаст

ازو مشنو، که آن وارونه هندوست

Ғулом рӯй он хуршеди ҳасанам

غلام روی آن خورشید حسنم

Ки олами лмъаҳ эй зон рӯй некӯаст

که عالم لمعه ای زان روی نیکوست

Чаҳ хуш менолад он чанги муъаррабад !

چه خوش می نالد آن چنگ معربد!

Ки шӯри ошиқон аз нола ӯст

که شور عاشقان از ناله اوست

Агар сӯфӣ надорад ишқ , қоқост

اگر صوفی ندارد عشق، قاقاست

Вагар мулло набошад маст , қўқўст

وگر ملا نباشد مست، قوقوست

Бкўии ошиқии камтар гузар кун

بکوی عاشقی کمتر گذر کن

Ки ҳарҷо фитнае бинӣ дар он кӯаст

که هرجا فتنه ای بینی در آن کوست

Ту ҳар ҷӯрӣ ки хоҳӣ кард бар ман

تو هر جوری که خواهی کرد بر من

Марои ҷаври ту бурдани одат ва хуаст

مرا جور تو بردن عادت و خوست

зи ҳасанати қиссае дар боғ гуфтанд

ز حسنت قصه ای در باغ گفتند

Ҳамеша фохта дар бонг кукуаст

همیشه فاخته در بانگ کوکوست

Биё , қосим , шароби ноби бустон

بیا، قاسم، شراب ناب بستان

Бануш ва саҷда кун дар ҳазрати дӯст

بنوش و سجده کن در حضرت دوست