Пайвастаи дилам дар ғами он ёр гиромӣаст

پیوسته دلم در غم آن یار گرامیست

Ҷону дили мо моили он маҷлис сомӣаст

جان و دل ما مایل آن مجلس سامیست

эй дӯст , агар ориф роҳӣ нахурӣ ғам

ای دوست، اگر عارف راهی نخوری غم

Дарди дили айёми насиби дили ъомист

درد دل ایام نصیب دل عامیست

Чун номи ту дар нома бидидем шкФтим

چون نام تو در نامه بدیدیم شکفتیم

Ҷону дили мо ошиқи он нома номӣаст

جان و دل ما عاشق آن نامه نامیست

Ҳар дил ки нашуд дар талабаши фонии мутлақ

هر دل که نشد در طلبش فانی مطلق

На пер ҳарӣ бошад ва на Аҳмад ҷомӣаст

نه پیر هری باشد و نه احمد جامیست

Гар малики ду олам бтў бахшанд , дарин роҳ

گر ملک دو عالم بتو بخشند، درین راه

Ҳон то нашӯй ғарра ки он мояи хомист

هان تا نشوی غره که آن مایه خامیست

Дар роҳи яқини зоҳиду обиди ҳамаи хоманд

در راه یقین زاهد و عابد همه خامند

Гар ошиқи содиқи шӯии он васф тамомӣаст

گر عاشق صادق شوی آن وصف تمامیست

Қосим , агар он хоҷа шуд , ин мейр , чаҳ бошад ?

قاسم، اگر آن خواجه شد، این میر، چه باشد؟

Ту банда раҳ бош , ки кор ту ғуломӣаст

تو بنده ره باش، که کار تو غلامیست