Дидамаш дӯш ки сармаст ва хиромон ме рафт

دیدمش دوش که سرمست و خرامان می‌رفت

Ҷом бар каф , тарафи маҷлис мисатон ме рафт

جام بر کف، طرف مجلس مستان می‌رفت

Бода дар даст ва ғазал хону аҷаби арбадаи ҷӯй

باده در دست و غزل خوان و عجب عربده‌جوی

Аз ниҳони хонаи воҷиби сӯй имкон ме рафт

از نهان خانه واجب سوی امکان می‌رفت

Сухан аз рӯй дили афрӯз ба мардум ме гуфт

سخن از روی دل‌افروز به مردم می‌گفت

Қиссае аз шикани зулф парешон ме рафт

قصه‌ای از شکن زلف پریشان می‌رفت

Кас надонад сифати лутф хиромидан ӯ

کس نداند صفت لطف خرامیدن او

Оби ҳайвон ки ба сарчашма инсон ме рафт

آب حیوان که به سرچشمه انسان می‌رفت

Он чунон Подшаҳӣ назд гадоён дараш

آن چنان پادشهی نزد گدایان درش

Ман нагӯям ба чаҳ тамкин ва чаҳ сомон ме рафт

من نگویم به چه تمکین و چه سامان می‌رفت

Чун ман он шеваи рафтор ва малоҳат дидам

چون من آن شیوه رفتار و ملاحت دیدم

Ашки хунини зи дилу дида ба домон ме рафт

اشک خونین ز دل و دیده به دامان می‌رفت

Қосим аз пой дар афтод чу дид он шаҳ ро

قاسم از پای در افتاد چو دید آن شه را

Каз саропардаи кони ҷониб аъён ме рафт

کز سراپرده کان جانب اعیان می‌رفت