Абри савдои ту он лаҳза ки тӯфони борад

ابر سودای تو آن لحظه که توفان بارد

Дили девонаи мо ҷон биҷавӣ нишморад

دل دیوانه ما جان به جوی نشمارد

Тухми савдои ту дар баҳри яқини аФшондм

تخم سودای تو در بهر یقین افشاندم

Дили шиносад ки : азин баҳр чаҳ бар медорад ?

دل شناسد که ازین بحر چه برمی‌دارد؟

Зоҳид аз шеваи тақлиди дарин мазраъи умр

زاهد از شیوه تقلید درین مزرع عمر

Ман надонам чаҳ дурудаст ва чҳо май корд ?

من ندانم چه درودست و چه‌ها می‌کارد

Воъиз аз мастӣ ушшоқ надорад хабарӣ

واعظ از مستی عشاق ندارد خبری

Дар чунин мъсраҳ эй ғӯра чаҳ май Афшорад ?

در چنین معصره‌ای غوره چه می افشارد!

Бод меояд ва аз кӯй ту дорад хабарӣ

باد می‌آید و از کوی تو دارد خبری

Дил ва ҷонҳо ҳамаи хӯн , то чаҳ хабар май орад ?

دل و جانها همه خون، تا چه خبر می آرد

Дили моро бсФои васли ту ҷон ме бахшад

دل ما را به صفا وصل تو جان می‌بخشد

Ҷони морои бҷФои ҳиҷри ту май озорад

جان ما را به جفا هجر تو می‌آزارد

Қосимӣ , ҳар ки дарини кӯча дар омад сари бохт

قاسمی، هرکه در این کوچه درآمد سر باخت

Ғайри он зоҳид тарсида ки сар май хорад

غیر آن زاهد ترسیده که سر می‌خارد