Ҳар субҳи дами пайғом худ гӯям ба зории бод ро
هر صبحدم پیغام خود گویم به زاری باد را
То арзи ҳол дил кунад он сарви ҳурии зод ро
تا عرض حال دل کند آن سرو حوریزاد را
Пеш дараш афтодаам бар хоки раҳ чун бандагон
پیش درش افتادهام بر خاک ره چون بندگان
Зин боб дидам дар шарафи асбоб пеш афтод ро
زین باب دیدم در شرف اسباب پیش افتاد را
Гар рафт ашкам дар замин аз тарбиятҳои ғамаш
گر رفت اشکم در زمین از تربیتهای غمش
Охири расониди ин дилам то осмони фарёд ро
آخر رسانید این دلم تا آسمان فریاد را
Хоҳам ки бар бунёди дили бунёди сабрии афканам
خواهم که بر بنیاد دل بنیاد صبری افکنم
Ишқаш ба ҳам барме занад девори ин бунёд ро
عشقش به هم برمیزند دیوار این بنیاد را
То зикри он лаби вирд ман шуд дар миён ҳар сухан
تا ذکر آن لب وِردِ من شد در میان هر سخن
Ширину хуб ва мухтасар мехонам ин аврод ро
شیرین و خوب و مختصر میخوانم این اوراد را
Дам зад зи оли лаъл ӯ чашмам ба исботи насаб
دم زد ز آل لعل او چشمم به اثبات نسب
Оради гувоҳи андари назари ин ашки мардуми зод ро
آرَد گواه اندر نظر این اشک مردمزاد را
Аз чашми масташ қосимӣ дорад дилӣ дар мавҷи хӯн
از چشم مستش قاسمی دارد دلی در موج خون
Раҳмӣ нашуд бар сайди худ он дили сияҳи сайёд ро
رحمی نشد بر صید خود آن دِلسِیَهْ صیاد را