Рӯй ҳаркас ки бондозаҳ мрот омад

روی هرکس که باندازه مرآت آمد

Баъди азин навбати Мӯсо ва муноҷот омад

بعد ازین نوبت موسی و مناجات آمد

« явми тбизу тсўди вуҷӯҳ » гуфтанд

«یوم تبیض و تسود وجوه »گفتند

Маънӣ нафй магӯӣед , ки исбот омад

معنی نفی مگویید،که اثبات آمد

Рӯй нохуш натавон гуфт ки зебов накӯаст

روی ناخوش نتوان گفت که زیباو نکوست

Рӯй некӯ чаҳ тавон гуфт ки ҷинот омад ?

روی نیکو چه توان گفت که جنات آمد؟

Ҳар ки дид он рухи некӯ бмродӣ барисед

هر که دید آن رخ نیکو بمرادی برسید

Рӯй зебои ту чун қибла ҳоҷот омад

روی زیبای تو چون قبله حاجات آمد

Дили мо сокини даргоҳ ту хоҳад бӯдан

دل ما ساکن درگاه تو خواهد بودن

Иззаташи дор , ки аз баҳр муроот омад

عزتش دار، که از بهر مراعات آمد

Зуҳду тақвоу вараъи ҷумла мақомот накӯаст

زهد و تقوی و ورع جمله مقامات نکوست

Лекини ихлосу яқини мухлис тоъот омад

لیکن اخلاص و یقین مخلص طاعات آمد

Қосимӣ , қиссаи тартиби нигаҳ бояд дошт

قاسمی،قصه ترتیب نگه باید داشت

Аввал « алҳмд » пас онгоҳ « тҳёт » омад

اول «الحمد» پس آنگاه «تحیات » آمد