Маро агар ту ндонӣ ҳабиб ме донад

مرا اگر تو ندانی حبیب می داند

Давои дарди диламро табиб медонад

دوای درد دلم را طبیب میداند

Сафир мо нашиносӣ , ки зоҳиди хушкӣ

صفیر ما نشناسی،که زاهد خشکی

Лисони фохтаи Кебек наҷиб ме донад

لسان فاخته کبک نجیب می داند

Шароби ишқ бар ошуфтагони маҷнӯни рез

شراب عشق بر آشفتگان مجنون ریز

Бар ғами хоҷа , ки худро лбиб медонад

بر غم خواجه،که خود را لبیب میداند

Магӯ зи буии гулу ёсамини бпиши ҷаъл

مگو ز بوی گل و یاسمین بپیش جعل

Ки аз латофати гул андалеб медонад

که از لطافت گل عندلیب میداند

Магӯ зи буии гулистони бпиши он ҷаълӣ

مگو ز بوی گلستان بپیش آن جعلی

Ки буии ҳанзаларо нашр таййиб медонад

که بوی حنظله را نشر طیب میداند

Марои бўъдаҳи васлаш ҳаёт дод ҳабиб

مرا بوعده وصلش حیات داد حبیب

Ки дӯсти навбати марг рақиб медонад

که دوست نوبت مرگ رقیب میداند

Ҳамеша васли ту қосим ба ҷону дили талабад

همیشه وصل تو قاسم به جان و دل طلبد

Ки ин дуо ба иҷобат қариб медонад

که این دعا به اجابت قریب میداند