Вақт он шуд ки май ноби диҳии мисатон ро

وقت آن شد که می ناب دهی مستان را

Хоссаи ман бедили шӯридаи саргардон ро

خاصه من بیدل شوریده سرگردان را

Қадаҳӣ чанд равон кун , ки ҷигарҳо ташна аст

قدحی چند روان کن، که جگرها تشنه است

То зи худ давр кунам ин сар ва ин сомон ро

تا ز خود دور کنم این سر و این سامان را

Шишаи холӣу ҳарифони ҳамаи мхмўроннд

شیشه خالی و حریفان همه مخمورانند

Магар аз соқии ҷони вотлбми товон ро

مگر از ساقی جان واطلبم تاوان را

Дар майхона бибастанд , бидиҳ ҷомӣ чанд

در میخانه ببستند، بده جامی چند

То ба ҳам дршкнми ин дар ва ин дарбон ро

تا به هم درشکنم این در و این دربان را

« кули явми ҳўи фии шан » сифат султонӣаст

«کل یوم هو فی شان» صفت سلطانیست

Гар шӯии воқифи асрори бадонеи шан ро

گر شوی واقف اسرار بدانی شان را

Ҷони ман куштаи он ғамзаи мастонаи тест

جان من کشته آن غمزه مستانه تست

Чаҳ маҳал бошад дар ҳазрати ҷони ҷонон ро

چه محل باشد در حضرت جان جانان را

Қосимӣ , зоҳиди мо дар ду гуноҳ афтодаст

قاسمی، زاهد ما در دو گناه افتادست

наменанушеду басӣ таъна занад мисатон ро

می ننوشید و بسی طعنه زند مستان را