Бсухт оташи ишқи ту зуҳду тақво ро

بسوخت آتش عشق تو زهد و تقوی را

Ббод дод варақҳои дарсу фатво ро

بباد داد ورقهای درس و فتوی را

зи ъосФоти худои баҳри қаҳр мавҷӣ зад

ز عاصفات خدا بحر قهر موجی زد

Наҳанги ишқи фурӯи баради таври Мӯсо ро

نهنگ عشق فرو برد طور موسی را

Ғароматаст назар бар мҳўсӣ ки надид

غرامتست نظر بر مهوسی که ندید

Миёни ҷилваи сӯрати ҷамоли маънӣ ро

میان جلوه صورت جمال معنی را

Бғири дидаи маҷнӯн касе наёвард тоб

بغیر دیده مجنون کسی نیاورد تاب

Ашаъаи лмъоти ҷамоли Лайлӣ ро

اشعه لمعات جمال لیلی را

Насимӣ аз сари зулфати вазид дар олам

نسیمی از سر زلفت وزید در عالم

Ҳавои хулд барин дод дордниӣ ро

هوای خلد برین داد داردنیی را

Саводи зулфи зи рухсор бар фишон ва бигӯ :

سواد زلف ز رخسار بر فشان و بگو:

« бмоҳтоб чаҳ ҳоҷати шаби таҷаллиро ? »

«بماهتاب چه حاجت شب تجلی را؟»

Балои ишқи бдъўии қадам камон кардаст

بلای عشق بدعوی قدم کمان کردست

Ки доштами баҳамаи умри ин тмнӣ ро

که داشتم بهمه عمر این تمنی را

Агар чаҳ зору нзорм , вале бдўлти ишқ

اگر چه زار و نزارم، ولی بدولت عشق

Касе чу ман накашид ин камони даъвӣ ро

کسی چو من نکشید این کمان دعوی را

Ба пеши қосимӣ аз зуҳди риндии аввалӣ тар

به پیش قاسمی از زهد رندی اولی تر

Ба коҳилӣ натавон кард тарки аввалӣ ро

به کاهلی نتوان کرد ترک اولی را