Иззати ишқ буд ғайрати ёр
عزت عشق بود غیرت یار
Ки надоданд мункиронро бор
که ندادند منکران را بار
Басти баҳри ҳаёти ирфон буд
بسط بحر حیات عرفان بود
Ки кушоданд кофарони зуннор
که گشادند کافران زنار
Дорро чун бидид гуфт ҳусайн :
دار را چون بدید گفت حسین:
« лӣси фии ?илдори ғайринои диёр »
«لیس فی الدار غیرنا دیار»
Чанд аз аФсонҳои наву куҳан ?
چند از افسانهای نو و کهن؟
Пеши мо ин сухан меор ва май ор
پیش ما این سخن میآر و می آر
Фақр яъне фаноӣ сарф кунад
فقر یعنی فنای صرف کند
Нақди қалби турои тамоми айёр
نقد قلب ترا تمام عیار
Чун айёрати тамоми гашт , тамом
چون عیارت تمام گشت، تمام
Тоҷ бар сар на ва илм бурдор
تاج بر سر نه و علم بردار
То бкӣ бар канори баҳри муҳӣт
تا بکی بر کنار بحر محیط
Ташнау зори ҳамчуи бутемор ?
تشنه و زار همچو بوتیمار؟
Дар самоъи худои дасти афшон
در سماع خدای دست افشان
Ки ҷаҳонро бутаст астзҳор
که جهان را بتست استظهار
Қосимӣ аз куҷоу зоҳиди хушк ?
قاسمی از کجا و زاهد خشک؟
ё илоҳӣ , балои бади водор
یا الهی، بلای بد وادار