« асмъўои манӣ , ё аввалии алолбоб » :
«اسمعوا منی، یا اولی الالباب »:
Ҳама лабанду дӯсти лаби лбоб
همه لبند و دوست لب لباب
Ҳама дар вақти ошкору ниҳон
همه در وقت آشکار و نهان
Ин ҳикоят кунанд чангу рубоб
این حکایت کنند چنگ و رباب
Ҳарчӣ бишунид дар миёни орад
هرچه بشنید در میان آرد
Баҳмони васфи авд дар мизроб
بهمان وصف عود در مضراب
Ҷузи ту кас нест аз зуҳӯру бутун
جز تو کس نیست از ظهور و بطون
Баҳамин шуд тамоми фасли хитоб
بهمین شد تمام فصل خطاب
Мо бмҳбўб роз ме гӯйем
ما بمحبوب راز می گوییم
« ағлқи албоб , аиҳоолбўоб »
«اغلق الباب، ایهاالبواب »
Суханӣ меравад зи шавқи дарун
سخنی می رود ز شوق درون
Ин суханро бзўқ ҷон дарёб
این سخن را بذوق جان دریاب
Сухан аз рӯйу зулф ӯ гӯям
سخن از روی و زلف او گویم
Қиссаи равшану шаби маҳтоб
قصه روشن و شب مهتاب
Ҳар замонӣ Нидо расад аз ғайб :
هر زمانی ندا رسد از غیب:
Дил мабандед дар работи хароб
دل مبندید در رباط خراب
Қосимӣ рӯй бар замин дорад
قاسمی روی بر زمین دارد
Рӯи азин хастаи фақири мтоб
رو ازین خسته فقیر متاب