эй аз ҷамол рӯй ту тобандаи офтоб

ای از جمال روی تو تابنده آفتاب

Вази офтоб рӯй ту хуршед дар ҳиҷоб

وز آفتاب روی تو خورشید در حجاب

Андари миёни парда иззат нишаста Эй

اندر میان پرده عزت نشسته ای

Дар орзӯӣ рӯй ту марданд шайху шоб

در آرزوی روی تو مردند شیخ و شاب

То дар ҳавои ишқи ту рақсон чу гирд шуд

تا در هوای عشق تو رقصان چو گرد شد

Мурғ дилам рамед зи савдои хоку об

مرغ دلم رمید ز سودای خاک و آب

Ту офтоби ҳасанӣ ва мо сояи тўоим

تو آفتاب حسنی و ما سایه توایم

эй офтоби ҳасани азин сояи рӯи мтоб

ای آفتاب حسن ازین سایه رو متاب

Фарёд давр бош баромади з ҳар тараф

فریاد دور باش برآمد ز هر طرف

Ҷон аз дар ту давр нагардад бҳичи боб

جان از در تو دور نگردد بهیچ باب

Гӯйӣ ки : ошиқон нарасиданд дар висол

گویی که: عاشقان نرسیدند در وصال

Чун аз ту шуд ҳиҷоб чаҳ гӯйем дар итоб ?

چون از تو شد حجاب چه گوییم در عتاب؟

Мо қиблаи ҷамоли ту ҷўӣими ҷовдон

ما قبله جمال تو جوئیم جاودان

Чун « алслўаҳ » ёри хтобисти мустатоб

چون «الصلوة » یار خطابیست مستطاب

Гӯйанд : мункирии сӯии дӯзах равона шуд

گویند: منکری سوی دوزخ روانه شد

Гуфтанд ошиқон ки : « зҳоби балои аёб »

گفتند عاشقان که: «ذهاب بلا ایاب »

Мо бандаи тўоим , чаҳ бим аз умеду бим ?

ما بنده توایم، چه بیم از امید و بیم؟

Мо ошиқи тўоим , агар афв , агар уқоб

ما عاشق توایم، اگر عفو، اگر عقاب

Олам чу қишр омаду ошиқ лбоб ӯст

عالم چو قشر آمد و عاشق لباب اوست

Гар ошиқи лбибии воқифи шӯ аз лбоб

گر عاشق لبیبی واقف شو از لباب

Тирааст вақти мо , ки надидем бода Эй

تیره است وقت ما، که ندیدیم باده ای

Қосим , захми ёр талаб кун шароби ноб

قاسم، زخم یار طلب کن شراب ناب