Дар куҳани дайри замон ҷумла фиребасту ғурур

در کهن دیر زمان جمله فریبست و غرور

Вақт он шуд ки занами хаймаи бсҳрои сарвар

وقت آن شد که زنم خیمه بصحرای سرور

Сифати шева « аҳббт » шунид ин дили маст

صفت شیوه «احببت » شنید این دل مست

Илми ишқи броФрохти бсҳрои зуҳӯр

علم عشق برافراخت بصحرای ظهور

Он чунон масти харобами бхроботи имрӯз

آن چنان مست خرابم بخرابات امروز

Ки бааш боз ниёем бгаҳи нағмаи сувар

که بهش باز نیایم بگه نغمه صور

Сифати нур туро дид варои анвор

صفت نور ترا دید ورای انوار

Вирди ҷону дили мо гашт ки : « ё нўролнўр »

ورد جان و دل ما گشت که: «یا نورالنور»

эй дил , аз ҳастӣ худ як қадамии берун на

ای دل، از هستی خود یک قدمی بیرون نه

То шавад дар нафасии ҷурму гуноҳати мғФўр

تا شود در نفسی جرم و گناهت مغفور

Ҳолат ҳастӣ ту хона дил кард хароб

حالت هستی تو خانه دل کرد خراب

Ҳону ҳон ! то нашнавӣ бози бҳстии мағрур

هان و هان! تا نشنوی باز بهستی مغرور

Қосим , аз ҷинат ва фирдавс магӯ , кони шаҳ ро

قاسم، از جنت و فردوس مگو، کان شه را

Ҷаннатӣ ҳаст , ки онҷо на қусӯраст ва на ҳур

جنتی هست، که آنجا نه قصور است و نه حور