Моиему ҳазрати ту ва сад сӯз ва сад ниёз

ماییم و حضرت تو و صد سوز و صد نیاز

эй ишқи чораи сози ҷигарсӯзи ҷони гудоз

ای عشق چاره ساز جگرسوز جان گداز

Ту дар Ганаии мутлақ ва мо дар фанои маҳз

تو در غنای مطلق و ما در فنای محض

Ҷонҳо дар орзӯии ту , эй ишқи чораи соз

جانها در آرزوی تو، ای عشق چاره ساز

Гуфтам ки : сар бибозам бар остони ту

گفتم که: سر ببازم بر آستان تو

Гуфто ки : ҳар чаҳ бозӣ , май бозу каҷи мбоз

گفتا که: هر چه بازی، می باز و کج مباز

Он ёр зоҳираст ва дар аъён муқарараст

آن یار ظاهرست و در اعیان مقررست

Дар кисвати ҳақиқат ва дар сӯрати муҷоз

در کسوت حقیقت و در صورت مجاز

Бо тарс ва бим бош , ки ишқаст бути шикан

با ترس و بیم باش، که عشقست بت شکن

Умедвор бош , ки васласт длнўоз

امیدوار باش، که وصلست دلنواز

Қавмии зи шавқ рӯй ту дар лиззати мудом

قومی ز شوق روی تو در لذت مدام

Ҷамъӣ биҷусту ҷӯии ту дар рӯзау намоз

جمعی بجست و جوی تو در روزه و نماز

Кӯтоҳ кардаем ҳикояти з ҳар чаҳ буд

کوتاه کرده ایم حکایت ز هر چه بود

Аммо басони зулфи ту гашти ин сухани дароз

اما بسان زلف تو گشت این سخن دراز

Бо ранҷ гуфт : ранҷ надорам бҳич рӯй

با رنج گفت: رنج ندارم بهیچ روی

Гуфтанд : сабз бошӣу хушбӯӣу сарфароз

گفتند: سبز باشی و خوشبوی و سرفراز

Ҳар каси ниёзманд касе шуд басӯратӣ

هر کس نیازمند کسی شد بصورتی

Қосими ниёзи баради бадаргоҳ бе ниёз

قاسم نیاز برد بدرگاه بی نیاز