Фикри ақл аз ҳади гузашт эй ишқ , оташи брФрўз

فکر عقل از حد گذشت ای عشق، آتش برفروز

Ҳар куҷои ёбӣ нишоне ҳастӣ моро бисӯз

هر کجا یابی نشانی هستی ما را بسوز

Бо вуҷӯди онкии дарёи ҷуръа ҷом манаст

با وجود آنکه دریا جرعه جام منست

Бар лаби дарёии ҳайрат бо лаби хушкам ҳануз

بر لب دریای حیرت با لب خشکم هنوز

Бо хаёли зулфу рӯяти масту ҳайрон монда ам

با خیال زلف و رویت مست و حیران مانده‌ام

Ҳеҷ май пурсӣ ки чун майоварӣ шабҳо ба рӯз ?

هیچ می‌پرسی که چون می‌آوری شبها به روز؟

Маслиҳат байнаст ақл ва хона пардозаст ишқ

مصلحت بینست عقل و خانه پردازست عشق

Баси аҷаб афтодааст ин хирқаи дуз , он хирқаи сӯз !

بس عجب افتاده است این خرقه دوز، آن خرقه سوز!

Зуди сокити гашти воъиз , « хФФи аллоҳ » гуфтамаш

زود ساکت گشت واعظ، «خفف الله » گفتمش

Гарчи донад ақли кон раъно намедонад румуз

گرچه داند عقل کان رعنا نمی‌داند رموز

Иззат ҳар кас ба қадари ҳиммат волоӣ ӯст

عزت هر کس به قدر همت والای اوست

Зоҳидиро сояи тӯбо ва моро длФрўз

زاهدان را سایه طوبی و ما را دلفروز

Ишқ варзидани бад-ӣни қосимӣ дар шаръи ишқ

عشق ورزیدن بدین قاسمی در شرع عشق

Ошиқонро ҷоиз омад , зоҳидиро лоиҷўз

عاشقان را جایز آمد، زاهدان را لایجوز