Хуши вақти ман , ки оинаи кирдори равшанам

خوش وقت من، که آینه کردار روشنم

Мрот рост гӯяму шона наме занам

مرآت راست گویم و شانه نمی زنم

Ойӣна чун намӯд марои он чунон ки ҳаст

آیینه چون نمود مرا آن چنان که هست

Ойин на ин буд ки ман ойӣна башиканам

آیین نه این بود که من آیینه بشکنم

Дар фаҳми рамзи қиссаи мисатони зулҷалол

در فهم رمز قصه مستان ذوالجلال

Ҷони пурварам , бҷони ту ва ҷон наме кунам

جان پرورم، بجان تو و جان نمی کنم

Имкон надорад онкӣ : бигӯянд рози фош

امکان ندارد آنکه: بگویند راز فاش

Чун оташи ҳавои ту дар сина зад илм

چون آتش هوای تو در سینه زد علم

Имшаб ки миҳмон манаст он муроди дил

امشب که میهمان منست آن مراد دل

эй субҳ , агар чаҳ фотиҳаи хуоне вале мадам

ای صبح، اگر چه فاتحه خوانی ولی مدم

Дар навен ва дар қалам назарӣ кун боътбор

در نون و در قلم نظری کن باعتبار

Навен амр муҷмал омад ва тафсир навен қалам

نون امر مجمل آمد و تفسیر نون قلم

Роҳии азими давр ва дарозасту нопадид

راهی عظیم دور و درازست و ناپدید

Аз кӯчаи ҳудуси бдрўозаҳи қадам

از کوچه حدوث بدروازه قدم

Гӯйанд : қосимӣ башараст , ин чаҳ муддаост ?

گویند: قاسمی بشرست، این چه مدعاست؟

Оре , ба ҷони ту , башарам лек бе шарм

آری، به جان تو، بشرم لیک بی شرم