Султони длнўоз чу боз омад аз карам

سلطان دلنواز چو باز آمد از کرم

Вақти сурӯди мост , гуҳии зеру гоҳи Бам

وقت سرود ماست، گهی زیر و گاه بم

Гар ид айш нест пас ин зинат аз куҷост ?

گر عید عیش نیست پس این زینت از کجاست؟

Саҳроу кӯҳсори илм дар паии илм

صحرا و کوهسار علم در پی علم

Булбул ба боғу роғ ҳамин мекунад наво :

بلبل به باغ و راغ همین می کند نوا:

Омад замони шодӣ ва бигузашт рӯзи ғам

آمد زمان شادی و بگذشت روز غم

Аз лутфи ёри мо , ки вуҷӯдаст дар вуҷӯд

از لطف یار ما، که وجود است در وجود

Ҳамвора меравад адами андари паии адам

همواره می رود عدم اندر پی عدم

Чандон ки дили ниҳоди ҷафо бар сари ҷафо

چندان که دل نهاد جفا بر سر جفا

Он чора бар намӯд карам дар паии карам

آن چاره بر نمود کرم در پی کرم

Он хоҷаро ки пор гиромӣ надоштанд

آن خواجه را که پار گرامی نداشتند

Имсоли пеш ёр азизасту муҳтарам

امسال پیش یار عزیزست و محترم

Гуфтанд қосимиро : кони ёр ғор кист ?

گفتند قاسمی را: کان یار غار کیست؟

Ҳам лутф ёр гуфт ки : « зўолФзлу алнъм »

هم لطف یار گفت که: «ذوالفضل و النعم »