Аз мо мапӣч рӯ , ки ғарибему талхи ком
از ما مپیچ رو، که غریبیم و تلخ کام
Мо рӯй дил биравӣ ту дорем субҳу шом
ما روی دل بروی تو داریم صبح و شام
Зоҳид , магӯ ки : ишқи гуноҳату лоиҷўз
زاهد، مگو که: عشق گناهت و لایجوز
Моро бад-ӣн гунаҳ натавон кард интиқом
ما را بدین گنه نتوان کرد انتقام
эй ишқи чораи сози равони бахши длнўоз
ای عشق چاره ساز روان بخش دلنواز
Зиллати мудом бар сари мо боди мустадом
ظلت مدام بر سر ما باد مستدام
Мо зиндаем дар талаб « ҳии лои имўт »
ما زنده ایم در طلب «حی لا یموت »
Устодаем дар саф « қиўми лои ином »
استاده ایم در صف «قیوم لا ینام »
Ному нишони мо ҳама дар ишқи поки сӯхт
نام و نشان ما همه در عشق پاک سوخت
Бо мо магӯ дигар ки : куҷое ва чист ном ?
با ما مگو دگر که: کجایی و چیست نام؟
Ранҷи хумори дард сиррӣ медиҳад бҷд
رنج خمار درد سری می دهد بجد
Соқӣ , биор бодаи гулгуни лаъли фом
ساقی، بیار باده گلگون لعل فام
Қосими бдоғи ишқ ту афтод , алслот
قاسم بداغ عشق تو افتاد، الصلات
Чун рӯй дил биравӣ ту оварад вассалом
چون روی دل بروی تو آورد والسلام