Хаёласт ин ки : ман беёр бошам

خیالست این که: من بی یار باشم

Маҳоласт ин ки : бедилдор бошам

محالست این که: بی دلدار باشم

Набошам як замон аз ёри холӣ

نباشم یک زمان از یار خالی

Агар дар ҷинат , ар дар нор бошам

اگر در جنت، ار در نار باشم

Дамии кони дами ҷамоли ёри байнам

دمی کان دم جمال یار بینم

зи умри хеш бархӯрдор бошам

ز عمر خویش برخوردار باشم

Надонам қиблае ҷуз рӯй он ёр

ندانم قبله ای جز روی آن یار

Агар дар каъба ва хумор бошам

اگر در کعبه و خمار باشم

Чу файзӣ нест ҷонро дар ду олам

چو فیضی نیست جان را در دو عالم

Чаҳ қайд ки гул Фхор бошам ?

چه قید که گل فخار باشم؟

Ман он дам аз ҷаҳони озоди гирдам

من آن دم از جهان آزاد گردم

Ки сайди воҳид қаҳҳор бошам

که صید واحد قهار باشم

зи густохӣ ки қосим кард дар ишқ

ز گستاخی که قاسم کرد در عشق

зи шаб то рӯз дар зинҳор бошам

ز شب تا روز در زنهار باشم