Шаб , ҳамаи шаб ба ҳавои ту чунин масти хароб

شب، همه شب به هوای تو چنین مست خراب

Бонги ишқи ту бгўшм расад аз чангу рубоб

بانگ عشق تو بگوشم رسد از چنگ و رباب

Нафасӣ беш намондаст зи бемори ғамат

نفسی بیش نماندست ز بیمار غمت

Охир , эй ёри гиромӣ , нафасӣ андар ёб

آخر، ای یار گرامی، نفسی اندر یاب

Мо ки савдоӣ ту дорем нагӯем зи зуҳд

ما که سودای تو داریم نگوییم ز زهد

Накунад булбули шӯридаи дили оҳанги ғроб

نکند بلبل شوریده دل آهنگ غراب

Хонаи обу гули хеш чаҳ маъмур кунем ?

خانه آب و گل خویش چه معمور کنیم؟

Каъбаи ҷону дили мо чу харобасту ибоб

کعبه جان و دل ما چو خرابست و یباب

Ин чаҳ расмаст ки бар рӯй ниқоб андозӣ ?

این چه رسمست که بر روی نقاب اندازی؟

Чеҳра бигушоу барандози раҳу расму ниқоб

چهره بگشا و برانداز ره و رسم و نقاب

То яқини ту бохалос муқорин нашавад

تا یقین تو باخلاص مقارن نشود

Қишр бошӣ бар мисатони ҳақиқат , на лбоб

قشر باشی بر مستان حقیقت، نه لباب

Қосим аз суҳбати ҷҳол канорӣ ёбад

قاسم از صحبت جهال کناری یابد

Ки ндонанд бад аз неку хаторо зи савоб

که ندانند بد از نیک و خطا را ز صواب