Ман зи савдои ту саргаштау саргардонам

من ز سودای تو سرگشته و سرگردانم

Гуҳи бпҳлўи рӯму гоҳи басари ғалтонам

گه بپهلو روم و گاه بسر غلتانم

Гар кунӣ бар ман бедили назарӣ аз сари лутф

گر کنی بر من بیدل نظری از سر لطف

Макунат ҳар ду ҷаҳонро биҷавии нстонм

مکنت هر دو جهان را بجوی نستانم

Ман бомед висоли ту ҳаётӣ дорам

من بامید وصال تو حیاتی دارم

Тарсам аз ҷаври фироқи ту бҷон дар монам

ترسم از جور فراق تو بجان در مانم

Ақл мегуфт : фулонӣ бкҷо рафт ? дареғ !

عقل می گفت: فلانی بکجا رفت؟ دریغ!

Гуфтамаш : ошиқам ва дар сафи срмстонм

گفتمش: عاشقم و در صف سرمستانم

Ишқ мегуфт : бкўнини маро кас нашнохт

عشق می گفت: بکونین مرا کس نشناخت

Гоҳи тӯфону гуҳии абру гуҳии боронам

گاه توفان و گهی ابر و گهی بارانم

Чанд гӯйии сухан ишқ ҳаромаст , ҳаром ?

چند گویی سخن عشق حرامست، حرام؟

Бо ман ин қисса магӯӣед , ки ман девонам

با من این قصه مگویید، که من دیوانم

Ишқ мегуфт бқосм ки : куҷо май гардӣ ?

عشق می گفت بقاسم که: کجا می گردی؟

Гуфт : дар доираи ноираҳи инсонам

گفت: در دایره نایره انسانم