Машраби ъзби маро ҳар нафас аз хами қадим

مشرب عذب مرا هر نفس از خم قدیم

намерасад бодаи софии зи карамҳои Карим

می رسد باده صافی ز کرمهای کریم

Ҳаркасии дил бксӣ дод вале муштоқон

هرکسی دل بکسی داد ولی مشتاقان

Дилу ҷонро бтў доданд , зиҳии табъи салим !

دل و جان را بتو دادند، زهی طبع سلیم!

Аз шифохонаи эҳсони ту ҳарҷо ҳамаи кас

از شفاخانه احسان تو هرجا همه کس

« кули ҳизби Фрҳўн »анд , зиҳии лутфи ъмим !

«کل حزب فرحون »اند، زهی لطف عمیم!

Гуфт он восили комил ки : « алайкуми болшом »

گفت آن واصل کامل که:«علیکم بالشام »

Буии он зулфи марои дасти буқати тшмим

بوی آن زلف مرا دست بوقت تشمیم

Ёр агар теғ кашад синаи сипар сохта ем

یار اگر تیغ کشد سینه سپر ساخته ایم

Чораи ошиқи бечора чаҳ бошад ? таслим

چاره عاشق بیچاره چه باشد؟ تسلیم

Чанд азин ақлу хирад ? ҷониби ҳайронии рӯ

چند ازین عقل و خرد؟ جانب حیرانی رو

Дар Фнохонаҳи ҳайрат на умедаст ва на бим

در فناخانه حیرت نه امیدست و نه بیم

Қосимии боз ба таҷдиди ҳаётӣ нав ёфт

قاسمی باز به تجدید حیاتی نو یافت

Буии он зулфи диловез чу оварад насим

بوی آن زلف دلاویز چو آورد نسیم