Миёни оташи сӯзони илм Фрохтаҳ ем

میان آتش سوزان علم فراخته ایم

Саодати ду ҷаҳон дар адаб шинохта ем

سعادت دو جهان در ادب شناخته ایم

з ман мапурс ки дунё ва охират чунаст ?

ز من مپرس که دنیا و آخرت چونست؟

Ки рӯзи аввали ин ҳар дуро ббохтаҳ ем

که روز اول این هر دو را بباخته ایم

Фарози мураккаби таҳқиқ аз барои талаб

فراز مرکب تحقیق از برای طلب

зи субҳи гоҳи азал то бшом тохта ем

ز صبح گاه ازل تا بشام تاخته ایم

Навозишӣ куну ҷонро азин балои бурҳон

نوازشی کن و جان را ازین بلا برهان

Навой шавқи ту дар рӯзу шаб навохта ем

نوای شوق تو در روز و شب نواخته ایم

Аз он замон ки намӯдӣ ва рӯй пӯшедӣ

از آن زمان که نمودی و روی پوشیدی

зи шавқи ишқи ту кўкўзнон чу фохта ем

ز شوق عشق تو کوکوزنان چو فاخته ایم

Чигуна дил нашавад эмин аз балоу ҷафо ?

چگونه دل نشود ایمن از بلا و جفا؟

Ҳарими кӯии туро чун ҳисор сохта ем

حریم کوی ترا چون حصار ساخته ایم

Бқосмӣ назарӣ кун , ҷамол худ бинмо

بقاسمی نظری کن، جمال خود بنما

Ки дар ҳавои ту мо србср гудохта ем

که در هوای تو ما سربسر گداخته ایم