Ин сухан нест ба андоза ки ман ме гӯям

این سخن نیست به اندازه که من می‌گویم

Ман намегӯям агар чанд ки ман ме гӯям

من نمی‌گویم اگر چند که من می‌گویم

Худ сухан чист ? бигӯ : қиссаи асрори азал

خود سخن چیست؟ بگو: قصه اسرار ازل

Ту мапиндор ки ман бо ту сухан ме гӯям

تو مپندار که من با تو سخن می‌گویم

Худ сухан гуяд ва худ май шунӯд , ғайр куҷост ?

خود سخن گوید و خود می‌شنود، غیر کجاست؟

Ин суханро ҳамаи ҷои сар ва ълн ме гӯям

این سخن را همه جا سر و علن می‌گویم

Доим аз ҳазрати он дӯст сухан хоҳам гуфт

دایم از حضرت آن دوست سخن خواهم گفت

Чун нагӯям ? сухан аз ҳуб ватан ме гӯям

چون نگویم؟ سخن از حب وطن می‌گویم

Дар самоъи фараҳи ишқи ту хуш ме бошам

در سماع فرح عشق تو خوش می‌باشم

Ҳама дар « тани тани тан » дар « тани тан » ме гӯям

همه در «تن تن تن » در «تن تن » می‌گویم

Сари асрори азалро ба баён май орм

سر اسرار ازل را به بیان می‌آرم

Васфи он гавҳари дарёӣ адан ме гӯям

وصف آن گوهر دریای عدن می‌گویم

Бар хато ҳамл макун қавли ман , эй хоҷаи ҳаким

بر خطا حمل مکن قول من، ای خواجه حکیم

Васфи рухсораи он моҳ хутан ме гӯям

وصف رخسارهٔ آن ماه ختن می‌گویم

Баси аҷаби ташнаи лабам , баҳри тасаллии доим

بس عجب تشنه‌لبم، بهر تسلی دایم

Сухан аз лолаи сероб ва саман ме гӯям

سخن از لاله سیراب و سمن می‌گویم

Ман чу дар лашкари ирфони ту Мансур шудам

من چو در لشکر عرفان تو منصور شدم

Доим аз воқеаи дор ва расан ме гӯям

دایم از واقعه دار و رسن می‌گویم

Пеши ёқӯби зи Юсуфи хабарӣ май орм

پیش یعقوب ز یوسف خبری می‌آرم

Бо Муҳамади сухани вис қарн ме гӯям

با محمد سخن ویس قَرَن می‌گویم

Чанд гуед ба қосим ки : сухан фош магӯ

چند گویید به قاسم که: سخن فاش مگو

Қосимиро чаҳ гуноҳаст ? ки ман ме гӯям

قاسمی را چه گناهست؟ که من می‌گویم