Бар сар роҳам бидид ва гуфт : « ҳаии сини кӣми син ? »

بر سر راهم بدید و گفت: «هی سن کیم سن؟»

Гуфтам : эй ҷону ҷаҳон , ҳам бўолъло , ҳам бўолҳсн

گفتم: ای جان و جهان، هم بوالعلا، هم بوالحسن

Бўолъло яъне рафеъи алқдри олии манзалат

بوالعلا یعنی رفیع القدر عالی منزلت

Худ чаҳ бошад бўолҳсн ? яъне ҳасани андари ҳасан

خود چه باشد بوالحسن؟ یعنی حسن اندر حسن

Ҳам ҳасан , ҳам бўолҳсни ҳайрони он рӯй накӯаст

هم حسن، هم بوالحسن حیران آن روی نکوست

Ҳарчӣ бинии дӯстро байн , дар хафо ва дар ълн

هرچه بینی دوست را بین، در خفا و در علن

Гар наме доне ки сари ошиқӣ чаҳ буд ? бидон :

گر نمی‌دانی که سر عاشقی چه‌بود؟ بدان‌:

Мураккаби ҷонро миёни куфру имон тохтан

مرکب جان را میان کفر و ایمان تاختن

Ғарқаи дарёии шавқами обам аз сар дар гузашт

غرقه دریای شوقم آبم از سر در گذشت

Чораи дилро намедонам , зиҳии бечораи ман !

چاره دل را نمی‌دانم، زهی بیچاره من!

Соқио , як ҷом май бар ҷони сар мастам фишон

ساقیا، یک جام می بر جان سر مستم فشان

ё аз он хами мусаффо , ё аз он дардии ?дан

یا از آن خم مصفا‌، یا از آن دردی دن

Теғро бардошт то бар ҷон занад , гуфтам ки : ҷон

تیغ را برداشت تا بر جان زند، گفتم که: جان

Аз аҷал давраст , он бар ҷон мазан , бар ҷомаи зан

از اجل دورست، آن بر جان مزن، بر جامه زن

Ҷону дилро дар гарав кун , то шӯии мақбули ишқ

جان و دل را در گرو کن، تا شوی مقبول عشق

Воситон аз соқии ҷони бодаҳои зўолмнн

واستان از ساقی جان باده‌های ذوالمنن

Қосимӣ , чун шеваи мардони ҳақи роҳи фанои сет

قاسمی، چون شیوهٔ مردان حق راه فنا‌ست

Фонии мутлақ чу гаштӣ , аз фанои ҳам дам мазан

فانی مطلق چو گشتی، از فنا هم دم مزن