Соқии ҷон , лутф фармо косаи дардии бмн

ساقی جان، لطف فرما کاسه دردی بمن

Солҳо бигузашт ва дорад дили ҳавои дарди ?дан

سالها بگذشت و دارد دل هوای درد دن

Бар сари хоками пас аз сад сол агар науммат баранд

بر سر خاکم پس از صد سال اگر نامت برند

Оташ оҳам бисӯзанд ҳамаи гӯру кафан

آتش آهم بسوزاند همه گور و کفن

эй ки май пурсӣ : нишони ошиқон роҳ чист ?

ای که می پرسی: نشان عاشقان راه چیست؟

Сохтан дар сӯхтан , бо сӯхтан дар сохтан

ساختن در سوختن، با سوختن در ساختن

Гар ҳамеи хоҳӣ ки раҳро тай кунӣ аз худ бабр

گر همی خواهی که ره را طی کنی از خود ببر

Зонка дар ин роҳ нишоед шуд бўсФи мо ва ман

زانکه در این راه نشاید شد بوصف ما و من

Гар ту маҷнӯнии нишони ошиқонро бози дон :

گر تو مجنونی نشان عاشقان را باز دان :

Дарди Лайлиро миёни ҷон ширин ёфтан

درد لیلی را میان جان شیرین یافتن

Неки муштоқам , биё , соқӣ , маро ҷомӣ бидиҳ

نیک مشتاقم، بیا، ساقی، مرا جامی بده

Мутриби ҷон , дар ҳусайнии як замон роҳӣ бизан

مطرب جان، در حسینی یک زمان راهی بزن

Ошиқон дар рақси ирфони ҷумла ҷон ме парваранд

عاشقان در رقص عرفان جمله جان می پرورند

эй фақиҳ , охири ту ҳам ҷонпарвар ӣнҷо , ҷон макун

ای فقیه، آخر تو هم جان پرور اینجا، جان مکن

Ошкор ӯ ниҳони маҳбӯби ҷон ва дил шавад

آشکار او نهان محبوب جان و دل شود

Ҳар ки савдоӣ ту дорад дар хафо ва дар ълн

هر که سودای تو دارد در خفا و در علن

Маслиҳат буд ин ки қосими баҳри таҳсили камол

مصلحت بود این که قاسم بهر تحصیل کمال

Ногаҳон аз чоҳ ҷон афтод андари чоҳи тан

ناگهان از چاه جان افتاد اندر چاه تن