Баси аҷаб турфа ҳадисӣаст ки : он шоҳи ҷаҳон

بس عجب طرفه حدیثیست که: آن شاه جهان

Зоҳираст аз ҳамаи аъён ва дар аъёни пинҳон

ظاهرست از همه اعیان و در اعیان پنهان

Сӯз аз андоза гузаштаст , магари бор дигар

سوز از اندازه گذشتست، مگر بار دگر

Оташ афтод зи савдои ту дар хирмани ҷон ?

آتش افتاد ز سودای تو در خرمن جان؟

Аз ту фархунда , агар куфр , агар имонаст

از تو فرخنده، اگر کفر، اگر ایمانست

Бо ту дар ханда , агар каъба , агар дайри Муғон

با تو در خنده، اگر کعبه، اگر دیر مغان

Ринд май хонаи зи савдои ту шурӣ дорад

رند می خانه ز سودای تو شوری دارد

Сӯфӣ аз шавқи ту дар сўмъҳои ҷома дарон

صوفی از شوق تو در صومعها جامه دران

Дӯст аз лутф баён кард ки : дармон ту чист

دوست از لطف بیان کرد که: درمان تو چیست

Ббён рост наёяд сифати лутфи баён

ببیان راست نیاید صفت لطف بیان

Гар бидонанд турои неки бтҳқиқу яқин

گر بدانند ترا نیک بتحقیق و یقین

Ҳамаи каси рӯ бтў доранд , мадону ҳамаи дон

همه کس رو بتو دارند، مدان و همه دان

Бинишон ту касе дар ду ҷаҳон мумкин нест

بنشان تو کسی در دو جهان ممکن نیست

Лоҷарами кофару муъмини з ту гӯйанд нишон

لاجرم کافر و مؤمن ز تو گویند نشان

Ошиқ аз суду зиёни фориғу озодау фард

عاشق از سود و زیان فارغ و آزاده و فرد

Тавр ақласт ки вобаста судасту зиён

طور عقلست که وابسته سودست و زیان

Қосимӣ , қоидаи арбада дар боқӣ кун

قاسمی، قاعده عربده در باقی کن

Баъд аз он май зи кафи соқии боқии бустон

بعد از آن می ز کف ساقی باقی بستان