Чандон ки гуфтам : хотир маранҷон

چندان که گفتم: خاطر مرنجان

Ранҷид ва ранҷоанд он шоҳи хубон

رنجید و رنجاند آن شاه خوبان

Бо оҳи сардам , бо рӯй зардам

با آه سردم، با روی زردم

Сар дар биёбон , монанди борон

سر در بیابان، مانند باران

Ошуфтаи ҳолам , бепару болам

آشفته حالم، بی پر و بالم

Пайвастаи нолам , мискини ғарибон !

پیوسته نالم، مسکین غریبان!

Чандон ки гӯям , номаш чаҳ гӯям ?

چندان که گویم، نامش چه گویم؟

Моҳи мунаввар , шамъи шабистон

ماه منور، شمع شبستان

Монанди рӯят вирдӣ надидам

مانند رویت وردی ندیدم

Монанди қадати сарвии хиромон

مانند قدت سروی خرامان

Ҳамроҳи зоҳид чун нест мумкин

همراه زاهد چون نیست ممکن

Бахши қаландари роҳи биёбон

بخش قلندر راه بیابان

Ҳаркаси бўсФии ин роҳи рафтанд

هرکس بوصفی این راه رفتند

Қосим фано шуд дар ишқи ҷонон

قاسم فنا شد در عشق جانان