« кули явми ҳўи фии шан » чаҳ нишонаст ва чаҳ шан ?

«کل یوم هو فی شان » چه نشانست و چه شان؟

Гарна бо мо суханӣ дорад пайдоу ниҳон ?

گرنه با ما سخنی دارد پیدا و نهان؟

Ҳар зуҳӯрӣ ки кунад « ъзи таъолӣ » иўмист

هر ظهوری که کند «عز تعالی » یومیست

Ҷумлаи зарроти ҷаҳони мазҳари ин шаън ва чаҳ шан ?

جمله ذرات جهان مظهر این شأن و چه شان؟

Ман чаҳ гӯям сухани ҳазрати ҳақ ? бо қавмӣ

من چه گویم سخن حضرت حق؟ با قومی

Ки шаб аз рӯз ндонанду заминро зи замон

که شب از روز ندانند و زمین را ز زمان

Самарӣ бо шаҷарӣу шаҷарӣ бо самарӣ

ثمری با شجری و شجری با ثمری

Амр сорӣаст муайяни ҳамаи ҷо дар аъён

امر ساریست معین همه جا در اعیان

Қимат хеш бидон , ҳозири ин дам ме бош

قیمت خویش بدان، حاضر این دم می باش

Малики олам ҳама ҷисманд , туе ҷони ҷаҳон

ملک عالم همه جسمند، تویی جان جهان

Зоҳдо ,гар биқини хондаи ин даргоҳӣ

زاهدا، گر بیقین خوانده این درگاهی

Пеши ин зиндаи дилони қисса ва афсона махон

پیش این زنده دلان قصه و افسانه مخوان

Сӯфии мо , ки нашуд воқифи асрори дарун

صوفی ما، که نشد واقف اسرار درون

Бода ноб нанушед зи айни ирфон

باده ناب ننوشید ز عین عرفان

Гар нишонеи з худо ёфтае вақти ту хуш !

گر نشانی ز خدا یافته ای وقت تو خوش!

Гум кунӣ дар сифати сФўти ҷонони дилу ҷон

گم کنی در صفت صفوت جانان دل و جان

Ёри ҳам хона хонааст , аҷоиби ҳолест !

یار هم خانه خانه است، عجایب حالیست!

Қосимӣ дар талабаши дрбдру саргардон

قاسمی در طلبش دربدر و سرگردان