« сетаи айём » гуфт ва « сабъи самовот »

«ستة ایام » گفت و «سبع سماوات »

« сами алии алърши устуво »аст нҳоёт

«ثم علی العرش استوا» است نهایات

Ҳазрати ҳақро ърўш номутаноҳӣаст

حضرت حق را عروش نامتناهیست

Фош бигӯям ърўши ҷумлаи заррот

فاش بگویم عروش جمله ذرات

Бар сари зарраи мстўисти босаммӣ

بر سر ذره مستویست باسمی

Чун бишносӣ рисии бнили муродот

چون بشناسی رسی بنیل مرادات

Ҳарчӣ ки гӯям , фақиҳ гуяд : ҳаии ҳай

هرچه که گویم، فقیه گوید: هی هی

Ҳарчӣ ки гуяд фақиҳ , гӯям : ҳайҳот !

هرچه که گوید فقیه، گویم: هیهات!

Ҳаркии шароби худои зи ҷоми Муҳамад

هرکه شراب خدا ز جام محمد

Нӯш кунад ,вораад зи ишваи втомот

نوش کند، وارهد ز عشوه وطامات

Наъра мастӣ мазан , ки масти ҳавоӣ

نعره مستی مزن، که مست هوایی

Ғояти ъмё буд бҷҳли мубоҳот

غایت عمیا بود بجهل مباهات

Қосимӣу суҳбати фақиҳи муқаллид ?

قاسمی و صحبت فقیه مقلد؟

Фотиҳа хонем баҳри дафъи балӣот

فاتحه خوانیم بهر دفع بلیات